Αυτοκρατορικός πιγκουίνος

• Οι αυτοκρατορικοί είναι οι πιο μεγάλοι από όλους τους πιγκουίνους- ένα μέσο πτηνό όρθιο φτάνει σε ύψος τα 115 εκατοστά. 

• Δεν έχουν φτερά και ζουν στον Ανταρκτικό πάγο καθώς και στα περιβάλλοντα παγωμένα νερά. Οι πιγκουίνοι επιστρατεύουν διάφορες φυσιολογικές προσαρμογές και συνεργατικές συμπεριφορές με σκοπό την αντιμετώπιση ενός απίστευτα σκληρού περιβάλλοντος όπου η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους -60 βαθμούς Κελσίου. 

• Συνωστίζονται για να ξεφύγουν από τον παγωμένο άνεμο και να διατηρήσουν τη θερμότητα. Ορισμένοι πιγκουίνοι στέκονται στην παγωμένη περίμετρο και μόλις ένας πιγκουίνος που βρίσκεται στο εσωτερικό ζεσταθεί, δίνει τη θέση του σε κάποιον που βρίσκεται περιμετρικά. 

• Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι ξοδεύουν τον μακρύ χειμώνα στον ανοιχτό πάγο- και αναπαράγονται μάλιστα κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής. 

• Τα θηλυκά γεννούν ένα μοναδικό αυγό και γρήγορα το αφήνουν πίσω. Έπειτα παίρνουν μέρος σε ένα εκτεταμένο κυνήγι που διαρκεί δύο μήνες! Τα θηλυκά ίσως χρειαστεί να ταξιδέψουν 80 χιλιόμετρα ανάλογα με την έκταση του πάγου, για να φτάσουν τον ανοιχτό ωκεανό, όπου θα φάνε ψάρια, καλαμάρια και γαρίδες. Στη θάλασσα, οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι μπορούν να καταδυθούν σε βάθος μέχρι τα 565 μέτρα- πιο βαθιά από οποιοδήποτε άλλο πουλί- και μπορούν να μείνουν κάτω από το νερό για περισσότερο από 20 λεπτά.

•  Οι αρσενικοί αυτοκρατορικοί κρατούν τα αυγά ζεστά, αλλά δεν κάθονται πάνω σε αυτά όπως άλλα πτηνά. Τα αρσενικά στέκονται και προστατεύουν τα αυγά ισορροπώντας τα στα πόδια τους και καλύπτοντας τα με το χνουδωτό δέρμα τους (brood pouch). Κατά τη διάρκεια του δίμηνου babysitting, τα αρσενικά δεν τρώνε τίποτα και βρίσκονται στο έλεος των Ανταρκτικών στοιχείων. Όταν οι θηλυκοί πιγκουίνοι επιστρέψουν στον τόπο αναπαραγωγής, φέρνουν μια κοιλιά γεμάτη φαγητό το οποίο αναρροφούν για τους νεοσσούς, ενώ οι αρσενικοί φτάνουν στη θάλασσα προς αναζήτηση τροφής γι’ αυτούς.

Κείμενο μεταφρασμένο-προσαρμοσμένο από : National Geographic

Εικόνα από: Wikipedia

earthsos.gr

Οι εκπομπές αμμωνίας των θαλασσοπούλιων συνεισφέρουν στην ατμοσφαιρική οξύτητα

Οι εκπομπές αμμωνίας από τα θαλασσοπούλια έχουν αποδειχθεί να αποτελούν μια σημαντική πηγή αζώτου σε απομακρυσμένα παράκτια οικοσυστήματα, συνεισφέροντας με αυτόν τον τρόπο σε μεγάλη αύξηση των θρεπτικών(ευτροφισμό) και σε οξέωση των οικοσυστημάτων.

Ενώ οι περισσότερες εκπομπές αμμωνίας προέρχονται από τα εξημερωμένα ζώα όπως τα οικόσιτα πουλερικά και τα γουρούνια, τα θαλασσοπούλια είναι οι πιο σημαντικοί απελευθερωτές αμμωνίας στην ατμόσφαιρα, σε απομακρυσμένες περιοχές.

Μια πρόσφατη μελέτη έχει δείξει πως οι εκπομπές μπορούν να διαφέρουν ανάμεσα σε είδη θαλασσοπούλιων, με μια υψηλότερη αναλογία αμμωνίας να προκύπτει σε πουλιά που φωλιάζουν σε γυμνά εδάφη, σε σύγκριση με πουλιά που φωλιάζουν σε λαγούμια.

Οι πληθυσμοί των θαλασσοπούλιων μεταβάλλονται συνεχώς, με μερικά είδη να αυξάνονται και άλλα να υπόκεινται σε δραματικές μειώσεις. Αυτό έχει μια σημαντική επίδραση στη μεσολαβούμενη από τα θαλασσοπούλια ροή θρεπτικών από τη θάλασσα στην ξηρά αλλά και στην ατμοσφαιρική οξέωση.

Ο κύριος συγγραφέας, Dr Trevor Blackall πιστεύει ότι «τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται σε αυτή τη δημοσίευση θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να προβλέψουν τις μεταβαλλόμενες συνεισφορές των θαλασσοπούλιων στις ατμοσφαιρικές εκπομπές αμμωνίας». Σύμφωνα με τον Dr Blackall, «τα ευρήματα θα βοηθήσουν την περαιτέρω κατανόηση των επιδράσεων που έχει η απώλεια της βιοποικιλότητας και η κλιματική αλλαγή στη λειτουργία των οικοσυστημάτων».

Σύμφωνα με τον Chief Editor Peter Brimblecombe, αυτή η μελέτη είναι «εντυπωσιακή στο περιεχόμενο που αναφέρει ότι τα πτηνά εκκρίνουν ουρικό οξύ σε αντίθεση με τα θηλαστικά, όπου η εκκρινόμενη ουρία μετατρέπεται άμεσα σε αμμωνία. Η αμμωνία είναι το μόνο κύριο αλκαλικό αέριο στην ατμόσφαιρα και ασκεί σημαντική επιρροή στην οξύτητα της ατμόσφαιρας. Αυτή η δουλειά αποκαλύπτει μια εν δυνάμει μεγάλη βιολογική πηγή αμμωνίας».

«Τα αποτελέσματα πρέπει να ενδιαφέρουν όχι μόνο τους επιστήμονες, αλλά και το ευρύτερο κοινό, ιδιαίτερα άτομα με ορνιθολογικά ενδιαφέροντα», επισημαίνει η εκδότρια του Elsevier Friso Veenstra, «Και η κλιματική αλλαγή μας ανησυχεί όλους».

Μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο από: Elsevier (2008, September 23). Seabird Ammonia Emissions Contribute To Atmospheric Acidity. ScienceDaily. Retrieved September 23, 2008, from http://www.sciencedaily.com­ /releases/2008/09/080923084535.htm

Journal Reference: Blackall et al. Temporal variation in atmospheric ammonia concentrations above seabird colonies. Atmospheric Environment, 2008; 42 (29): 6942 DOI: 10.1016/j.atmosenv.2008.04.059

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Νέα έρευνα δίνει ενθαρρυντικά στοιχεία για τα απειλούμενα άλμπατρος.

Οι πιθανότητες επιβίωσης του άλμπατρος, που αποτελεί τώρα και επίσημα την πιο απειλούμενη οικογένεια θαλασσοπούλιων στον κόσμο, έχουν βελτιωθεί σύμφωνα με μία νέα αναφορά που δόθηκε στη δημοσιότητα από το WWF της Νότιας Αφρικής.
Τουλάχιστον 28 είδη άλμπατρος και θαλασσοβατών έχουν πιαστεί σε ψαρότοπους της Νότιας Αφρική, τα 13 από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Τα πουλιά πιάστηκαν προσπαθώντας να ξεφύγουν από τα δολώματα που υπάρχουν στα αγκίστρια μακριών καλαμιών, ή βρέθηκαν τραυματισμένα ακόμη και σκοτωμένα λόγω μηχανότρατων. Η μεγάλη υποβάθμιση των αναπαραγωγικών τους τόπων καθώς και το κυνήγι είναι άλλοι παράγοντες.

"Τα ευρήματα βοηθούν να αναγνωρίσουμε με ακρίβεια μέτρα διαχείρισης ώστε να μειωθεί η άσκοπη δολοφονία αυτών των μαγευτικών πουλιών χωρίς να διακοπούν οι αλιευτικές δραστηριότητες ή να επηρεαστεί η ευαίσθητη θαλάσσια ζωή που περιλαμβάνει τις χελώνες και τους καρχαρίες, δήλωσε η Dr Petersen, υπεύθυνη του WWF Νότιας Αφρικής για προγράμματα των ψαρότοπων της Νότιας Αφρικής.
Όλη η προσπάθεια της WWF έχει καταλήξει σε δραστικά μέτρα που πρέπει να εφαρμοστούν αμέσως από τους ψαράδες ώστε να μην επηρεάζονται τα πουλιά από τα διάφορα αλιευτικά εξαρτήματα.

Ένας αποτελεσματικός τρόπος προστασίας που εφαρμόζεται ήδη είναι οι λεγόμενες bird-scaring lines(ζώνες εκφόβισης των πουλιών) και αποδεδειγμένα εμποδίζει τα πτηνά να πιάνονται στα μακριά καλάμια.
Η αναφορά επίσης περιγράφει για πρώτη φορά τις μετακινήσεις των δύο από τα πιο κοινά είδη, το Black-browed και το White-capped Άλμπατρος, στα νοτιοαφρικάνικα νερά και παρέχει νέες πληροφορίες για το πως χρησιμοποιούν τα νερά και πόσο είναι εξαρτημένα από τα διάφορα σκουπίδια της αλιείας(αγκίστρια κτλ).

"Τα άλμπατρος και οι θαλασσοβάτες(petrels) κάνουν εκπληκτικά ταξίδια ενώ πολλά είδη περιπλέουν τον κόσμο περνώντας μέσα από στόλους αλιείας σε διάφορες χώρες".
"Η υγεία των ωκεανών μπορεί με πολλούς τρόπους να κριθεί από την υγεία των θαλασσοπούλιων. Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι για να σώσουμε αυτά τα πουλιά από την εξαφάνιση και να προστατέψουμε τους ωκεανούς μας".

Μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο από:
World Wildlife Fund (2008, September 1). New Report Loosens Noose Around Albatross’s Neck. ScienceDaily. Retrieved September 5, 2008, from http://www.sciencedaily.com­ /releases/2008/08/080830190947.htm

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Φωνητικοί μύες στα πουλιά που τραγουδούν: 100 φορές πιο γρήγοροι από το ανοιγοκλείσιμο ενός ματιού

Κάποια πουλιά που τραγουδούν μπορούν να συσπάσουν τους φωνητικούς μύες τους 100 φορές πιο γρήγορα απ’ ότι οι άνθρωποι μπορούν να ανοιγοκλείσουν το μάτι τους- κάτι που τοποθετεί τα πτηνά μαζί με έναν μικρό άριθμο άλλων ζώων που έχουν αναπτύξει πάρα πολύ γρήγορους μύες, βρήκαν ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Utah.
«Ανακαλύψαμε ότι το ευρωπαϊκό μαυροπούλι(ψαρόνι, starling) που βρίσκεται στην Ευρασία και στη Βόρειο Αμερική και ο σπίνος-zebra(zebra finch) που συναντάται στην Αυστραλία και την Ινδονησία, ελέγχουν τα τραγούδια τους με τον πιο ταχύτατα συσπώμενο μυ που έχει περιγραφεί μέχρι τώρα», αναφέρει ο Coen Elemans, που διεξήγαγε τη μελέτη σαν μεταδιδακτορικός ερευνητής βιολογίας στο πανεπιστήμιο της Utah.

«Οι πολύ γρήγοροι μύες ήταν πριν γνωστοί μόνο από τα όργανα που παράγουν ήχουν στους κροταλίες, μερικά ψάρια και στη φάσσα(wood pigeon, ένα περιστεροειδές)», λέει ο Elemans. «Εμείς τώρα έχουμε δείξει ότι τα πουλιά με το χαρακτηριστικό τραγούδι(songbirds, ανήκουν στην υποτάξη Passeri των Passeriformes) έχουν και αυτά εξελίξει αυτόν τον τύπο μυός αυτής της απόδοσης, κάτι που σημαίνει ότι αυτοί οι μύες—που θεωρούνταν ασυνήθιστοι— είναι πιο κοινοί απ’ ότι πιστευόταν μέχρι τώρα». Ενώ στην έρευνα μελετήθηκαν δύο είδη τέτοιων πουλιών είναι πολύ πιθανό ότι όλα τα πουλιά που τραγουδούν έχουν αυτούς του μύες.

Στο βίντεο αυτό φαίνεται ένα ψαρόνι(μαυροπούλι) που εκτός από το τραγούδι έχει εκπαιδευθεί και να μιλάει αναδεικνύοντας την ιδιαίτερη μιμητική ικανότητα αυτών των πτηνών

Τα πουλιά αυτά έχουν ένα σύνθετο τραγούδι για να επικοινωνούν μεταξύ τους. Πολλά είδη είναι ικανά να αλλάζουν τον όγκο ή/και τη συχνότητα του τραγουδιού τους πιο γρήγορα σε σχέση με την ικανότητα σύσπασης των κανονικών μυών που διαθέτουν τα σπονδυλωτά ζώα.
Για την επίτευξη της έρευνας, οι βιολόγοι μέτρησαν τη δραστηριότητα των φωνητικών μυών σε πουλιά που τραγουδούν ελεύθερα και έκαναν έπειτα εργαστηριακές μετρήσεις σε απομονωμένους μύες.

Βρήκαν ότι ο σπίνος-ζέβρα και το ευρωπαϊκό ψαρόνι μπορούν να συσπάσουν και να χαλαρώσουν τους φωνητικούς μύες τους σε 3-4 milliseconds, δηλαδή 3-4 χιλιοστά του δευτερολέπτου, δηλαδή 100 φορές πιο γρήγορα σε σχέση με τα 300-400 ms που χρειάζονται για να ανοιγοκλείσουν οι άνθρωποι το μάτι τους.
«Έχοντας αυτούς τους εντυπωσιακούς μύες, τα πουλιά μπορούν να ελέγξουν τη φωνή τους με μεγαλύτερη ακρίβεια και να αλλάξουν ενεργητικά τον όγκο και τη συχνότητα του τραγουδιού τους πιο γρήγορα σε σχέση με αυτό που πιστευόταν μέχρι πρότινος», αναφέρει ο Elemans.
Μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο από:
University of Utah (2008, July 12). Superfast Vocal Muscles In Songbirds: Hundred Times Faster Than Blink Of An Eye. ScienceDaily. Retrieved July 13, 2008, from http://www.sciencedaily.com­/releases/2008/07/080708210850.htm

Journal Reference:
Elemans CPH, Mead AF, Rome LC, Goller F. Superfast Vocal Muscles Control Song Production in Songbirds. PLoS One, 3(7): e2581 DOI: 10.1371/journal.pone.0002581

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Πουλιά προσαρμόζονται στις κλιματικές αλλαγές

one ring to rule them all
Originally uploaded by satel444

Άτομα πουλιών μπορούν να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους ώστε η κλιματική αλλαγή να μην μπορεί να τα επηρεάσει, σύμφωνα με μια μελέτη επιστημόνων από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.


Η έρευνα έγινε σε έναν πληθυσμό παπαδίτσων-καλόγερων(Parus major-great tit), σε μια περιοχή κοντά στην Οξφόρδη και έδειξε ότι τα πουλιά τώρα γεννούν τα αυγά τους, κατά μέσο όρο δύο εβδομάδες νωρίτερα σε σχέση με πενήντα χρόνια πριν.
Η τροφή που τώρα χρησιμοποιούν είναι κάμπιες οι οποίες εμφανίζονται και αυτές περίπου δύο εβδομάδες νωρίτερα λόγω των υψηλότερων ανοιξιάτικων θερμοκρασιών.
«Βρήκαμε ότι, σε αυτό τον πληθυσμών παπαδίτσων, τα θηλυκά πουλιά έχουν την ικανότητα να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους από χρόνο σε χρόνο για να ανταποκριθούν στις αλλαγές των περιβαλλοντικών συνθηκών», εξηγεί ο καθηγητής Μπεν Σέλντον, του Ινστιτούτου Έντουαρντ Γκρέυ στο τμήμα Ζωολογίας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και κύριος συγγραφέας της εργασίας που δημοσιεύτηκε στο τρέχων τεύχος του περιοδικού Science. «Στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουν γίνει ικανά να συντρέχουν με τις αλλαγές που έχουν συμβεί τις τελευταίες δεκαετίες, δείχνωντας ότι οι αποκρίσεις του πληθυσμού στις κλιματικές αλλαγές οδηγούνται από ξεχωριστά πουλιά, παρά από γενετικές αλλαγές.
Στη συγκεκριμένη περιοχής, ερευνητές από την Οξφόρδη μελετούν τις παπαδίτσες για πάνω από 60 χρόνια. Μελετώντας πάνω από 10.000 αναφορές για τα πουλιά αυτά, φαίνεται ότι πάρα πολλά θηλυκά ακολουθούν αυτήν την τάση που υπάρχει να γεννούν τα αυγά τους πιο νωρίς, ενώ υπάρχει μια εκπληκτικά μικρή ποικιλία ανάμεσά τους. Ο καθηγητής Σέλντον σχολίασε: «Αυτό που εκπλήσσει είναι ότι δεν υπάρχει ποικιλία ανάμεσα στα διαφορετικά άτομα πουλιών στον τρόπο με τον οποίο αποκρίνονται στις κλιματικές αλλαγές. Σε μία πρόσφατη έρευνα ενός πληθυσμού από παπαδίτσες στην Ολλανδία βρέθηκε ότι υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία και ελαστικότητα ανάμεσα σε διαφορετικά πουλιά του ίδιου πληθυσμού»,

Μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο από:
University of Oxford. "'Early Birds' Adapt To Climate Change." ScienceDaily 12 May 2008. 12 May 2008 .

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Γυπαετός: Gypaetus barbatus

Ο γυπαετός είναι ένα σπάνιο είδος αρπακτικού πτωματοφάγου πτηνού που ζει σε ορεινά οικοσυστήματα. Η επιστημονική του ονομασία είναι Gypaetus barbatus. Στο κεφάλι, γύρω από το ράμφος φέρει μαύρες τρίχες που μοιάζουν με μουστάκι εξ'ου και το barbatus. Το μήκος του είναι γύρω στο ένα μέτρο ενώ το άνοιγμα φτερών είναι εντυπωσιακό και κυμαίνεται από 150 εώς 180 εκατοστά. Απαντάται σε μικρούς αριθμούς στα Πυρηναία, την Κορσική, τις Άλπεις, τα Βαλκάνια συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας όπου υπολογίζεται να υπάρχουν γύρω στα τριάντα άτομα, όπου βρίσκονται κυρίως στην Κρήτη. Μέχρι τη δεκαετία του 80 είχε σχετικά μεγάλη εξάπλωση στη χώρα και η δραματική μείωση του πληθυσμού του οφείλεται στην καταστροφή των βιοτόπων τους, στην μείωση της κτηνοτροφίας και στα δηλητηριασμένα δολώματα. Ενώ το κανονικό χρώμα των φτερών του στο στήθος, την κοιλιά και το κεφάλι είναι άσπρο, φαίνεται πορτοκαλί διότι ο γυπαετός επαλείφεται με οξείδια του σιδήρου από πετρώματα. Ένα άλλο μοναδικό χαρακτηριστικό είναι ο η διατροφή του. Τρέφεται κυρίως με κόκκαλα, έχοντας ένα πανίσχυρο πεπτικό σύστημα. Τα κόκκαλα τα σπάει πετώντας τα από μεγάλο ύψος σε βράχια και ακολουθώντας τα. Γίνοντα προσπάθειες με διάφορα προγράμματα για τη διάσωση του είδους.

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com