Οι πτερόσαυροι αποτέλεσαν μια τάξη ερπετών με ικανότητα
πτήσης και έζησαν από το τέλος του Ιουρασικού μέχρι το τέλος του Κρητιδικού
(228 με 66 εκατ. χρόνια). Τα ζώα αυτά ήταν στενοί συγγενείς των δεινοσαύρων
χωρίς οι ίδιοι να μπορούν να χαρακτηριστούν δεινόσαυροι ενώ εξελίχθηκαν σε
ποικίλα είδη με διαφορετικά μεγέθη.
Ήταν τα πρώτα σπονδυλωτά που πέταξαν και φαίνεται
πως είναι τα μεγαλύτερα ζώα με ικανότητα πτήσης που υπήρξαν ποτέ. Το Quetzalcoatlus
northropi, με βάση απολιθώματα που βρέθηκαν ήταν το μεγαλύτερο είδος
πτεροσαύρου με το άνοιγμα φτερών να αγγίζει τα δέκα μέτρα, μεγαλύτερο δηλαδή
από το άνοιγμα ενός μικρού αεροπλάνου.
Η ανατομία τους ήταν συνυφασμένη με την πτήση. Τα οστά τους
περιείχαν αέρα όπως συμβαίνει και στα πτηνά. Η πτήση αυτών των τεράστιων
σπονδυλωτών είναι κάτι το εντυπωσιακό αλλά η μηχανική της δεν είναι κατανοητή
ακόμη. Ένα άλλο σημείο που χρειάζεται διερεύνηση είναι το πώς γινόταν η απογείωση.
Στο βίντεο φαίνεται μια αναπαράσταση των ζώων αυτών.
Σε αυτό το βίντεο-πείραμα φαίνεται η τοξική επίδραση του δηλητηρίου μιας οχιάς στο ανθρώπινο αίμα.
Το βίντεο περιέχει κατά κάποιο τρόπο ακατάλληλες σκηνές για μερικούς.
Ο δράκος του Komodo είναι ένα μεγάλο είδος σαύρας που συναντάται σε νησιά της Ινδονησίας. Είναι μέλος της οικογένειας σαυρών Varanidae, και είναι το μεγαλύτερο είδος σαύρας με μήκος που κυμαίνεται από 2 εώς 3 μέτρα και ζυγίζει περίπου 60 κιλά.
Το ασυνήθες μέγεθος τους αποδίδεται στο νησιώτικο γιγαντισμό, καθώς δεν υπάρχουν άλλα σαρκοφάγα ζώα για να «γεμίσουν» την οικολογική θέση των νησιών στα οποία ζουν.
Για να ωριμάσουν οι δράκοι του Κομόντο χρειάζονται τρία με πέντε χρόνια ενώ μπορούν να ζήσουν εώς και 50 χρόνια. Είναι ανάμεσα στα σπάνια σπονδυλωτά ικανά για παρθενογένεση.
Είναι σαρκοφάγα ζώα και τρέφονται κυρίως με κουφάρια αλλά και με ζωντανή λεία।Μπορούν να εντοπίσουν με την αίσθηση της όσφρησης ένα νεκρό ζώο σε απόσταση μέχρι 9.5 χιλιόμετρα. Καταπίνουν ολόκληρα κομμάτια σάρκας. Εξαιτίας του αργού μεταβολισμού τους οι μεγάλοι δράκοι μπορούν να επιζήσουν με μόνο 12 «γεύματα» το χρόνο. Το σάλιο τους περιέχει παθογόνα βακτήρια όπως E. Coli, Staphylococcus sp, Providencia και άλλα.
Ο βόας είναι ένα κοινό όνομα για τα μη δηλητηριώδη φίδια της οικογένειας των βόων και των πυθώνων.
Οι οικογένειες του βόα και του πύθωνα περιέχουν περίπου 70 είδη. Οι βόες, όπως και οι πύθωνες σκοτώνουν τη λεία τους σφίγγοντας την μέχρι θανάτου και κατόπιν καταπίνοντας την ολόκληρη.
Η κατασκευή των σιαγόνων τους βοηθά να καταπιούν μεγάλα ζώα. Ενώ ένας μεγάλος βόας μπορεί με ευκολία να σκοτώσει έναν μέσου μεγέθους άνθρωπο, θα αντιμετώπιζε δυσκολία στο να καταπιεί το σώμα, και γενικά δε θεωρείται απειλή για τους ανθρώπους.
Οι βόες γεννούν τα μικρά τους, ενώ οι πύθωνες γεννούν αυγά. Οι βόες βρίσκονται σε όλον τον κόσμο.
Στις ζούγκλες τις κεντρικής και νότιας Αμερικής ο βόας ο σφιγκτήρας (συσφιγκτήρ) έχει ένα γκρι-κοκκινωπό χρώμα, με ευρείες μαύρες λωρίδες.
Στο παρακάτω βίντεο ένας μεγάλος βόας καταπίνει ένα ολόκληρο μικρό σχετικά γουρούνι. Αν είστε ευαίσθητοι σε τέτοιες εικόνες, μη δείτε το βίντεο.
Οι πύθωνες είναι μια οικογένεια μη δηλητηριωδών φιδιών που συναντώνται στην Αφρική, την Ασία και την Αυστραλία. Ανάμεσα στα μέλη αυτής της οικογένειας βρίσκονται μερικά από τα μεγαλύτερα φίδια του κόσμου. Έχουν αναγνωριστεί μέχρι σήμερα 8 γένη και 26 είδη.
Η συμπεριφορά των περισσότερων ειδών χαρακτηρίζεται από το κυνήγι με βάση την ενέδρα(καρτέρι). Συγκεκριμένα, παραμένουν ακίνητα και καμουφλαρισμένα σε μια θέση και έπειτα χτυπούν ξαφνικά μια λεία που περνάει. Δεν επιτίθενται γενικά σε ανθρώπους εκτός και αν αιφνιδιαστούν ή προκληθούν. Τα θηλυκά όμως που προστατεύουν τα αυγά τους μπορεί να είναι επιθετικά. Τα μεγάλα ενήλικα είδη μπορούν να σκοτώσουν ανθρώπους. Πύθωνες έχουν πνίξει και καταπιεί ολόκληρα μικρά και ανυποψίαστα παιδιά. Γεγονότα επιθέσεων σε ανθρώπους ήταν κάποτε κοινά στην νότια και νοτιοανατολική Ασία, αλλά σήμερα είναι σπάνια.
Οι πύθωνες θανατώνουν τη λεία με μια διαδικασία που ονομάζεται «σφίξιμο»(constriction) στην οποία αφού το φίδι αρπάξει τη λεία, περιελίσσεται γύρω της εφαρμόζοντας και διατηρώντας επαρκή πίεση για να το αποτρέψει από την εισπνοή. Έτσι το θήραμα οδηγείται τελικά σε ασφυξία.
Τα μεγαλύτερα είδη τρώνε συνήθως ζώα μεγέθους μιας γάτας, αλλά ακόμη και μεγαλύτερες τροφές: μερικοί μεγάλοι ασιατικοί πύθωνες είναι γνωστό ότι πιάνουν και τρώνε ενήλικα ελάφια ενώ ο αφρικανικός πύθωνας των βράχων(African rock python, Python sebae) τρώει ακόμη και γαζέλες. Η λεία καταπίνεται ολόκληρη και μπορεί να πάρει από μερικές μέρες ή ακόμη και εβδομάδες μέχρι να τη χωνέψει πλήρως. Παρά το τρομακτικό τους μέγεθος και την μεγάλη μυϊκή τους δύναμη, γενικά δεν είναι επικίνδυνοι για τους ανθρώπους.
Τα θηλυκά γεννούν αυγά, είναι δηλαδή ωοτόκα είδη. Αυτό τα κάνει να διαφέρουν από τους βόες, οι περισσότεροι από τους οποίους γεννούν ζωντανά νέα άτομα(ωοζωοτόκα είδη). Η διατήρηση της σωστής θερμοκρασίας των αυγών είναι αναγκαία για την υγιή ανάπτυξη του εμβρύου.
Ο Κροταλίας αποτελεί ένα γένος δηλητηριωδών φιδιών το οποίο ανήκει στην ίδια οικογένεια με τις οχιές. Μέχρι στιγμής έχουν αναγνωριστεί 29 είδη κροταλίων. Συνήθως στους Κροταλίες περιλαμβάνεται και το γένος Sistrurus και μαζί με το Crotalus αποτελούν τα “rattlesnakes”.
Το χαρακτηριστικό αυτών των φιδιών είναι το κρόταλο που έχουν στην άκρη της ουράς και έτσι μπορεί να τους διακρίνει κάποιος(εκτός από λίγα είδη που έχουν χάσει το κρόταλο τους). Το κρόταλο χρησιμεύει για την προειδοποίηση του εχθρού όταν νιώσουν ότι απειλούνται.
Το μήκος τους κυμαίνεται από 50-60 εκατοστά (C. Intermedius, C pricei) μέχρι και πάνω από 150 cm (C. Adamanteus, C. Atrox). Γενικώς, τα ενήλικα αρσενικά είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Συγκριτικά με τα περισσότερα φίδια έχουν βαρύ σώμα, αν και μερικές αφρικάνικες οχιές είναι πιο παχιές.
Οι κροταλίες συναντώνται στην Αμερική από το νότιο Καναδά μέχρι τη βόρεια Αργεντινή.
Όσον αφορά τη συμπεριφορά τους, κανένα είδος δε θεωρείται επιθετικό. Αν νιώθουν ότι απειλούνται συνήθως υποχωρούν γρήγορα. Παρόλα αυτά, όταν περικυκλωθούν τα περισσότερα είδη θα υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Το δηλητήριό τους έχει δύο αιμοτοξικές επιδράσεις. Λόγω των μεταλλοπρωτεασών που δρουν σε ενδοθηλιακά κύτταρα προκαλείται αιμορραγία και συσσωμάτωση(θρόμβωση) των αιμοπεταλίων. Λόγω της κροταλίνης, μιας τοξίνης που ανταγωνίζεται τα αιμοπετάλια, δημιουργείται μία έντονη αιμορραγία καθώς αυτή συνδέεται με της πρωτεΐνες συσσωμάτωσης των αιμοπεταλίων της επιφάνειας.
Οι κροταλίες είναι ωοζωοτόκοι. Αυτό σημαίνει ότι δε γεννούν αυγά, αλλά ολόκληρα μικρά φίδια.
Η δίαιτά τους αποτελείται από σπονδυλωτά, ενώ μερικές φορές και από ασπόνδυλα ζώα. Τα μικρότερα φίδια τρέφονται κυρίως από σαύρες, ενώ τα μεγαλύτερα είδη ξεκινούν τρώγοντας σαύρες και στη συνέχεια, μόλις ενηλικιωθούν κυνηγούν θηλαστικά(κυρίως τρωκτικά).
Εκτός από τη μέθοδο της ενέδρας τα φίδια αυτά διαθέτουν αισθητήρια όργανα γύρω από τα ρουθούνια με τα οποία αντιλαμβάνονται τη θέση της λείας τους μέσω της θερμότητας που εκπέμπει. Είναι αξιοσημείωτο ότι ένας κροταλίας μπορεί να αντιληφθεί μια πιθανή λεία που είναι μόλις το 1/10 ενός βαθμού πιο ζεστή από τον περιβάλλον χώρο.
Anolis nitens tandai lives on the forest floor in leaf litter in rainforests of the southern Amazon and cannot withstand high temperatures. (Credit: Laurie Vitt)
Από τα geckos και τα iguanas στα τέρατα Gila και τους δράκους Komodo, οι σαύρες είναι μεταξύ των πιo κοινών ερπετών στη γη. Βρίσκονται σε κάθε ήπειρο εκτός από την Ανταρκτική. Μπορούν φαινομενικά να προσαρμοστούν σε διάφορες συνθήκες, αλλά είναι αφθονότερες στους τροπικούς κύκλους.
Παρόλα αυτά, η νέα έρευνα που στηρίζεται σε δεδομένα που συλλέγονται για περισσότερο από τρεις δεκαετίες δείχνει ότι οι σαύρες που ζουν στα τροπικά δάση στην Κεντρική και Νότια Αμερική καθώς και στην Καραϊβική μπορεί να βρίσκονται σε σοβαρό κίνδυνο από τις αυξανόμενες θερμοκρασίες που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή.
Στην πραγματικότητα, αυτές οι σαύρες των δασών ανέχονται ένα πολύ στενότερο εύρος θερμοκρασιών σε σχέση με τους συγγενείς τους στα υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη.
Συχνά υπάρχει η υπόθεση ότι οι τροπικοί οργανισμοί είναι πολύ καλύτεροι στην αντιμετώπιση των υψηλών θερμοκρασιών από εκείνους στα πιο κρύα κλίματα επειδή οι τροπικοί κύκλοι στα πεδινά είναι πάντα θερμοί. Αυτή η υπόθεση όμως είναι σωστή μέχρι ένα σημείο διότι οι οργανισμοί που ζουν στα τροπικά δάση αντιμετωπίζουν ένα στενότερο εύρος θερμοκρασιών κατά τη διάρκεια του χρόνου και πολύ σπάνια εκτίθενται σε υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες.
Οι σαύρες που ζουν στα τροπικά δάση ζουν σε θερμοκρασίες που τους επιτρέπουν να λειτουργούν στα άκρα της φυσικής τους κατάστασης. Μία αλλαγή θερμοκρασίες λίγων βαθμών είναι ικανή να μειώσει υπερβολικά την απόδοσή τους.
Οι σαύρες είναι εξώθερμα ζώα, και ρυθμίζουν τη θερμοκρασία του σώματος ανταλλάσσοντας θερμότητα με το περιβάλλον τους. Οι ερευνητές συγκέντρωναν στοιχεία για τις θερμοκρασίες του σώματος των σαυρών σε δάσος του Πουέρτο Ρίκο, το 1973 και αργότερα μέτρησαν πόσο γρήγορα μπορούν να τρέξουν σε διάφορες θερμοκρασίες σώματος. Το τρέξιμο σχετίζεται άμεσα με την επιβίωση καθώς επηρεάζει την ικανότητα μιας σαύρας να κυνηγά ή να αποφεύγει τους θηρευτές.
Όταν το εύρος των θερμοκρασιών είναι στενό, τα ζώα λειτουργούν άριστα και μπορούσαν να λειτουργήσουν στο 90% της μέγιστης δραστηριότητάς τους ενώ αν η θερμοκρασία ανέβει περισσότερο(όπως ανέβηκε από το 1970 και μετά) οι σαύρες αυτές κινδυνεύουν από θερμικό στρες. Υπάρχει βέβαια και ένα ενδεχόμενο οι σαύρες αυτές να προσαρμοστούν στις υψηλές θερμοκρασίες αν και αυτό είναι δύσκολο λόγω της μεγάλης διάρκειας της γενιάς τους.
Η ανακόντα είναι ένα μεγάλο, μη-δηλητηριώδες φίδι που συναντάται στην τροπική Νότια Αμερική. Αν και το όνομα αφορά μια ομάδα φιδιών, συνήθως ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα είδος, την κοινή πράσινη ανακόντα , Eunectes murinus , που είναι ένα από τα μεγαλύτερα φίδια του κόσμου.
Η πράσινη ανακόντα ανήκει στην οικογένεια του βόα. Ο ξάδερφος αυτoύ του φιδιού, ο δικτυωτός πύθωνας μπορεί να φτάνει σε μεγαλύτερα μήκη αλλά η τεράστια περιφέρεια του ανακόντα το κάνει σχεδόν διπλάσιο σε βάρος.
Τα πράσινα ανακόντα μπορούν να μεγαλώσουν εώς και 8.8 μέτρα σε μήκος, και 227 κιλά σε βάρος και η διάμετρος τους μπορεί να ξεπεράσει τα 30 εκατοστά.
Τα θηλυκά είναι σημαντικά μεγαλύτερα από τα αρσενικά.
Οι ανακόντες ζουν σε βάλτη, έλη και ποταμάκια με μικρή ροή και βρίσκονται κυρίως στα τροπικά δάση στις όχθες του Αμαζονίου και του Ορινόκο.
Είναι βραδυκίνητα στη ξηρά, αλλά αθόρυβα και άνετα στο νερό.
Τα μάτια τους και τα ρινικά ανοίγματα βρίσκονται στην κορυφή του κεφαλιού, κάτι που τα επιτρέπει να περιμένουν σχεδόν κάτω από το νερό τη λεία τους.
An artist's reconstruction of Titanoboa cerrejonensis. Jason Bourque
Ερευνητές βρήκαν τα απολιθώματα του μεγαλύτερου γνωστού φιδιού στον κόσμο, μια ανακάλυψη που θα μπορούσε να ρίξει φως στο κλίμα των τροπικών κύκλων του παρελθόντος.
Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι το φίδι έζησε 58 έως 60 εκατομμύρια έτη πριν και ήταν περίπου 13 μέτρα σε μήκος.Ο γίγαντας, που βρέθηκε στη βορειοανατολική Κολομβία, επισκιάζει τους σημερινούς πύθωνες και τις ανακόντες που συνήθως δεν υπερβαίνουν τα 6 με 6,5 μέτρα και τα οποία αποτελούν τα μεγαλύτερα φίδια σήμερα.
Δεδομένου ότι τα φίδια είναι ποικιλόθερμα και σε αντίθεση με τους ανθρώπους χρειάζονται τη θερμότητα του περιβάλλοντος για να ενεργοποιήσουν το μεταβολισμό τους, οι ερευνητές προτείνουν ότι η θερμοκρασία στο χώρο που ζούσε το τεράστιο φίδι θα έπρεπε να είναι 30 με 34 βαθμούς κελσίου για να επιβιώσει. Τα μεγαλύτερα φίδια σήμερα ζουν στους τροπικούς της Νότιας Αμερικής και της νοτιοανατολικής Ασίας, όπου η υψηλή θερμοκρασία τα επιτρέπει να φτάσουν σε πολύ μεγάλο μέγεθος.
A vertebra of a modern Anaconda (left) and (right) a vertebra from the Titanoboa. Ray Carson - UF Photography
«Έχουμε πάρει το φίδι και το μετατρέψαμε σε ένα γιγαντιαίο θερμόμετρο», αναφέρει ο κύριος συγγραφέας και παλαιοντολόγος των σπονδυλωτών Jason Head από το πανεπιστήμιο του Τορόντο στον Καναδά, και αναφέρει πως σχεδόν ούρλιαξε μόλις πρωτοείδε το μέγεθος των απολιθωμάτων.
Οι συνεργάτες του Head ανακάλυψαν τους απολιθωμένους σπονδύλους και πλευρά από 28 ξεχωριστά φίδια σε ένα ορυχείο άνθρακα στο Cerrejon. Η δομή του σπονδύλου δείχνει ότι το φίδι σχετίζεται στενά με τον βόα-σφιγκτήρα, χαρακτηριστικό που οδηγεί την ομάδα να ονομάσει το είδος Titanoboa cerrejonensis, ή «τιτανικό βόα από το Cerrejon». Συγκρίνοντας τα σχήματα και τα μεγέθη από τους δύο καλύτερα διατηρημένους σπονδύλους με αυτούς από σημερινά φίδια, οι ερευνητές υπολογίζουν ότι το φίδι ήταν 12,8 μέτρα μακρύ και ζύγιζε 1,135 κιλά.
Toταϊπάν(taipan) αποτελεί γένος φιδιών που συναντώνται στην Αυστραλία και χαρακτηρίζονται από μεγάλο μέγεθος, ταχύτητα και πολύ τοξικό δηλητήριο.
Υπάρχουν τρία γνωστά είδη: το παράκτιο ταϊπάν (Oxyuranusscutellatus), το λιγότερο κοινό ταϊπάν που ζει στα εσωτερικά (inland taipan, Oxyuranusmicrolepidotus) και ένα ακόμη που ανακαλύφτηκε πρόσφατα, το CentralRangesταϊπάν(Oxyuranustemporalis).
Το παράκτιο ταϊπάν έχει δύο υποείδη: το κοινό παράκτιο και το ταϊπάν της Παπούα(Papuantaipan) που συναντάται στην βόρεια ακτή της Παπούα, Νέα Γουϊνέα.
Τρέφονται συνήθως δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Η δίαιτά τους συνίσταται κυρίως από μικρά θηλαστικά και ειδικότερα αρουραίους και βανδικότους (μικρά μαρσιποφόρα).
Το είδος inlandtaipanέχει το πιο τοξικό δηλητήριο φιδιού στον κόσμο αν και δεν είναι το πιο θανάσιμο. Το δηλητήριο σχηματίζει θρόμβους στο αίμα του θύματος, εμποδίζοντας τη ροή στις αρτηρίες και τις φλέβες και χρησιμοποιεί παράγοντες πήξης.
Τα ταϊπάν μπορούν να μεγαλώσουν σε μήκος από 2 εώς 3,6 μέτρα.
Σε πολλές πτυχές μορφολογίας, οικολογίας και συμπεριφοράς, το παράκτιο ταϊπάν σχετίζεται πολύ με την αφρικάνικη μαύρη μάμπα( blackmamba, Dendroaspispolylepis).
>Η βασιλική κόμπρα είναι τo μακρύτερο δηλητηριώδες φίδι στον κόσμο αφού μπορεί να φτάσει τα 5,6 μέτρα σε μήκος και τα 6 κιλά σε βάρος. Η επιστημονική του ονομασία είναι Ophiophagus Hannah. Το γένος του εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε ότι σημαίνει φιδοφάγος. Πράγματι, η βασιλική κόμπρα τρέφεται με άλλα φίδια όπως μεγάλους πύθωνες ή ακόμη και μικρότερα μέλη του ίδιου είδους. Το ποσοστό θνησιμότητας στον άνθρωπο από τσιμπήματα τέτοιου φιδιού είναι 75% μιας και το δηλητήριο είναι ιδιαίτερα νευροτοξικό και αρκεί συνήθως μόνο ένα δάγκωμα. Το δηλητήριο παράγεται από τους σιαλογόνους αδένες της που βρίσκονται πίσω από τα μάτια και αποτελείται κυρίως από πρωτεΐνες και πολυπεπτίδια. Παρά τη φήμη της, αυτό το είδος κόμπρας είναι ντροπαλό και προσπαθεί να αποφύγει τους ανθρώπους. Η βασιλική κόμπρα εξαπλώνεται στη νότιο-ανατολική Ασία και στην Ινδία. Αν δεν υπάρχουν φίδια για να φάει, τρέφεται με μικρά σπονδυλωτά όπως σαύρες και ποντίκια ενώ ο αργός μεταβολισμός της την καθιστά ικανή να μείνει χωρίς τροφή για μήνες μετά από ένα μεγάλο γεύμα.
H οχιά είναι το μοναδικό δηλητηριώδες και πραγματικά επικίνδυνο για τον άνθρωπο φίδι της Ελλάδας. Το είδος που απαντάται κυρίως είναι το Vipera ammodytes. Το μέγιστο μήκος της οχιάς είναι τα 95 εκατοστά, αν και οι περισσότερες μετρήσεις δείχνον μέχρι 85 εκατοστά. Τα θηλυκά είναι συνήθως μεγαλύτερα και πιο ογκώδη από τα αρσενικά. Το κύριο χαρακτηριστικό της οχιάς είναι ένα κέρατο που υψώνεται στο μπροστινό μέρος της κεφαλής και το οποίο είναι ελαστικό και μαλακό. Το κέρατο αυτό δείχνει διαγώνια μπροστά. Ένα άλλο χαρακτηριστικο είναι ένα σχέδιο ζιγκ-ζαγκ σε όλο το σώμα. Τα αρσενικά έχουν πιο έντονο χρωματισμό από τα θηλυκά. Η γλώσσα τους είναι συνήθως μαύρη. Συνήθως οι οχιές είναι δραστήριες σε όλη τη διάρκεια της ημέρας. Παρ’ όλη τη φήμη γύρω από το όνομά τους, η V. ammodytes είναι συνήθως ληθαργική, όχι τόσο επιθετική και αν δεν την προκαλέσεις δε δαγκώνει. Η συμπεριφορά τους αν απειληθούν εξαρτάται. Μερικές μπορεί να δαγκώσουν αμέσως, άλλες μπορεί να σφυρίζουν απλώς.. Η οχιά είναι το μεγαλύτερο και πιθανό το πιο δηλητηριώδες φίδι που βρίσκεται στην Ευρώπη. Το δηλητήριο είναι συνήθως αρκετά τοξικό. Έχει πρωτεολυτικά και νευροτοξικά συστατικά ενώ περιέχει και αιμοτοξίνες. Συμπτώματα, τυπικά ενός τσιμπήματος οχιάς, είναι πόνος, πρήξιμο και αλλαγή του χρώματος του δέρματος. Οι άνθρωποι, τα πουλιά και τα ποντίκια ανταποκρίνονται αμέσως στο δάγκωμα ενώ οι σαύρες και τα αμφίβια είναι πιο ανθεκτικές.
Σε μια μελέτη του «ζωντανού δεινόσαυρου» της Νέας Ζηλανδίας, το τουατάρα, ο εξελικτικός βιολόγος και ειδικός στο αρχαίο DNA, καθηγητής David Lambert και η ομάδα του από το Alan Wilson κέντρο Μοριακής Οικολογίας και Εξέλιξης, ανακάλυψαν DNA ακολουθίες από τα κόκκαλα αρχαίων τουατάρα που χρονολογούνται στα 8,000 χρόνια. Βρήκαν ότι παρόλο που τα τουατάρα έχουν παραμείνει σωματικά απαράλλακτα για πολύ μεγάλες περιόδους εξέλιξης, σε μοριακό επίπεδο εξελίσσονται γρηγορότερα από οποιοδήποτε άλλο ζώο έχει εξεταστεί μέχρι τώρα. Η έρευνα θα δημοσιευτεί στο τεύχος Μαρτίου του περιοδικού Trends in Genetics. «Αυτό που έχουμε βρει είναι ότι το τουατάρα έχει το υψηλότερο μοριακό εξελικτικό ποσοστό που έχει μετρηθεί μέχρι σήμερα.» λέει ο καθηγητής Lambert. Το ποσοστό εξέλιξης για τους Adelie πιγκουΐνους τους οποίους ο Lambert και η ομάδα του μελετούσαν για πολλά χρόνια στην Ανταρκτική, είναι ελαφρώς χαμηλότερο από αυτό των Τουατάρα. Το ποσοστό των Τουατάρα είναι σημαντικά ταχύτερο από ότι για ζώα όπως η αρκούδα των σπηλαίων, το λιοντάρι, το άλογο. «Φυσικά περιμέναμε ότι τα τουατάρα που κάνουν τα πάντα αργά – μεγαλώνουν αργά, αναπαράγονται αργά και έχουν έναν πολύ αργό μεταβολισμό- θα έχουν εξελιχθεί και με αργό ρυθμό. Στην πραγματικότητα, σε επίπεδο DNA, εξελίσσονται απίστευτα γρήγορα, κάτι που υποστηρίζει την υπόθεση που παλαιότερα είχε προταθεί από τον εξελικτικό βιολόγο Allan Wilson, ο οποίος έλεγε ότι το ποσοστό της μοριακής εξέλιξης δεν είχε σχέση με το ποσοστό της μορφολογικής εξέλιξης. Ο Άλαν Γουίλσον είναι βετεράνος της μοριακής εξέλιξης. Οι ιδέες του ήταν αμφιλεγόμενες όταν της εισήγαγε, σαράντα χρόνια πριν, αλλά η νέα αυτή έρευνα τις υποστηρίζει. Ο καθηγητής Lambert λέει ότι τα ευρήματα μπορεί να φανούν χρήσιμα σε μελλοντικές έρευνες και σχέδια για τη διαχείριση των τουατάρα, και η ομάδα τώρα ελπίζει να επεκτείνει την δουλειά στην εξέλιξη άλλων ζωϊκών ειδών. «Θέλουμε να συνεχίσουμε και να μετρήσουμε το ποσοστό μοριακής εξέλιξης για τους ανθρώπους καθώς και να δουλέψουμε περισσότερο με τα μόα και τα ανταρκτικά ψάρια για να δούμε αν τα ποσοστά των DNA αλλαγών είναι ανεξάρτητα σε αυτά τα είδη. Υπάρχουν ανθρώπινες μούμιες στις Άνδεις και μερικά πολύ καλά δείγματα στη Σιβηρία όπου έχουμε συνεργάτες, οπότε ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να μετρήσουμε το ποσοστό της ανθρώπινης εξέλιξης και σε αυτές τις περιπτώσεις. Το τοατάρ, Sphendon punctatus, βρίσκεται μόνο στη Νέα Ζηλανδία και είναι ο μόνος επιζών από μια τάξη ερπετών, τα Sphenodontia που έζησαν μαζί με τους αρχικούς δεινόσαυρους και ξέφυγαν από τα άλλα ερπετά 200 εκατομμύρια χρόνια πριν, κατά το Ανώτερο Ιουρασικό.
Η μαύρη μάμπα(black mamba) είναι ένα από τα 10 πιο δηλητηριώδη φίδια του κόσμου. Είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος δηλητηριώδες φίδι της Αφρικής και το δεύτερο μεγαλύτερο παγκόσμια. Η επιστημονική του ονομασία είναι Dendroaspis polylepis. Η ονομασία μαύρη μάμπα σχετίζεται με το εσωτερικό της στοματικής τους κοιλότητας που έχει μαύρο χρώμα. Το φίδι αυτό πιστεύεται πως είναι το πιο γρήγορο φίδι του κόσμου καθώς υπάρχουν καταγραφές ταχύτητας εώς και 20 χιλιόμετρα την ώρα. Το μέσο μήκος μιας(το μιας δεν έχει σχέση με το φύλο) ενήλικης μάμπα είναι 2,5 μέτρα ενώ το μέγιστο είναι 4,5. Ένα δάγκωμα μπορεί να δώσει δηλητήριο ικανό να σκοτώσει 20-40 ανθρώπους. Αν δεν δωθεί αμέσως αντίδοτο, ένα δάγκωμα από τη μαύρη μάμπα είναι θανατηφόρο. Όταν στριμωχθεί επιτίθεται αμέσως. Μπορούν να σηκωθούν μέχρι και 120 εκατοστά από το έδαφος. Αντίθετα με άλλα φίδια, χτυπάει συχνά στο κεφάλι και το σώμα ενός ανθρώπου ελευθερώνοντας διάφορες καρδιοτοξίνες και νευροτοξίνες και μπορεί να σκοτώσει έναν άνθρωπο μέσα σε είκοσι λεπτά. Το φίδι αυτό κυνηγάει τόσο τη μέρα όσο και τη νύχτα. Οι μάυρες μάμπα ζουν κυρίως στα λιβάδια(με γρασίδι) της Αφρικής, κυρίως στο Κονγκό, και τρέφονται με τρωκτικά και μικρά πουλιά παίζοντας σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση των ασθενειών που μεταδίδονται με αυτά τα ζώα(τρωκτικά κυρίως).
Το είδος αυτό σαύρας είναι το Platysaurus broadleyi. Δεν είναι είδος σε αφθονία, τρέφεται με μύγες κοντά σε ποτάμια με ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο όπως φαίνεται. Όσο περισσότερα τα επίπεδα της υπεριώδης ακτινοβολίας στο λαιμό του αρσενικού τόσο πιο κυρίαρχο είναι.
.jpg)
.jpg)
