Το Google Earth στην εκπαίδευση

Το Google Earth αποτελεί έναν απίστευτο τρόπο για να εξερευνήσει κάποιος τον κόσμο. Οι δυνατότητες που προσφέρει πέρα από τη βελτίωση της καθημερινότητας και της μετακίνησής μας είναι αμέτρητες. 

Είναι ένας εκπληκτικός τρόπος για να κατανοήσουν οι μαθητές τον πλανήτη Γη και όχι μόνο, να ενασχοληθούν με επιστημονικά θέματα και να τα κατανοήσουν με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο. Όπως αναφέρει η Google, τα θέματα που μπορεί να εξερευνήσει ένας μαθητής είναι η πρόοδος του ανθρώπινου πολιτισμού, η επίδραση του πολιτισμού στο φυσικό περιβάλλον, φυσικές καταστροφές και τις επιδράσεις τους. 

Οι ευκαιρίες για απόκτηση διαδραστικής γνώσης, η δυνατότητα να μελετηθούν θέματα όπως το ζωικό βασίλειο και η κλιματική αλλαγή, η γεωγραφία, η αστρονομία, οι σεισμοί πρέπει να ωθήσουν τον κάθε εκπαιδευτικό, όλων των τάξεων και βαθμίδων εκπαίδευσης να χρησιμοποιήσει στην τάξη αυτόν τον τεχνολογικό θησαυρό και να ξυπνήσει το ενδιαφέρον των μαθητών. 

Πληροφορίες και εγχειρίδια χρήσης μπορούν να βρεθούν στο σύνδεσμο:

  Google Earth for Educators(στα Αγγλικά)

www.earthsos.gr

Η οξέωση των ωκεανών πολύ πιθανά θα μειώσει την ποικιλότητα και την αντοχή στα οικοσυστήματα κοραλλιογενών υφάλων

Μια νέα μελέτη από τη σχολή θαλασσίων και ατμοσφαιρικών επιστημών του πανεπιστημίου του Miami, το ινστιτούτο θαλασσίων επιστημών της Αυστραλίας και το ινστιτούτο Max Planck για τη θαλάσσια μικροβιολογία στη Γερμανία, έφτασε στο συμπέρασμα ότι η οξέωση των ωκεανών παράλληλα με τις αυξημένες ωκεάνιες θερμοκρασίες, πολύ πιθανά θα μειώσει δραματικά την ποικιλότητα και την ανθεκτικότητα των οικοσυστημάτων κοραλλιογενών υφάλων κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα.

Η ερευνητική ομάδα μελέτησε τρια φυσικά αποθέματα ηφαιστειακού CO2 στην Παπούα, Νέα Γουϊνέα για να κατανοήσει καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο η οξέωση των ωκεανών θα επιδράσει στην ποικιλότητα των οικοσυστημάτων που συνίστανται από κοραλλιογενείς υφάλους.

Η έρευνα εξηγεί λεπτομερώς τις επιδράσεις της μακροχρόνιας έκθεσης σε υψηλά επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα και σε χαμηλό pH σε ινδο-ειρηνικούς κοραλλιογενείς υφάλους, μια κατάσταση που προβλέπεται να συμβεί μέχρι το τέλος του αιώνα καθώς οι αυξημένες ανθρωπογενείς εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα αλλάξουν τα παρόντα επίπεδα pH του θαλασσινού νερού, καθιστώντας τους ωκεανούς πιο όξινους.

Η μελέτη δείχνει αλλαγές στο σύνθεση των ειδών των κοραλλιών και μειώσεις στη βιοποικιλότητα και πρόσληψη στους υφάλους καθώς το pH μειώθηκε από το 8.1 στο 7.8. Η ομάδα επίσης αναφέρει ότι η ανάπτυξη των υφάλων σταμάτησε σε ένα pH κάτω από 7.7. H 4η αναφορά της IPCC εκτιμά ότι μέχρι το τέλος του αιώνα, το ωκεάνιο pH θα μειωθεί από τα τρέχοντα επίπεδα του 8.1 στα 7.8, εξαιτίας των αυξανόμενων ατμοσφαιρικών συγκεντρώσεων διοξειδίου του άνθρακα.

Για περισσότερα:

Journal Reference:

1. Katharina E. Fabricius, Chris Langdon, Sven Uthicke, Craig Humphrey, Sam Noonan, Glenn De’ath, Remy Okazaki, Nancy Muehllehner, Martin S. Glas, Janice M. Lough. Losers and winners in coral reefs acclimatized to elevated carbon dioxide concentrations. Nature Climate Change, 2011; DOI: 10.1038/nclimate1122

Κείμενο μεταφρασμένο-προσαρμοσμένο από:

University of Miami Rosenstiel School of Marine & Atmospheric Science (2011, May 29). Ocean acidification will likely reduce diversity, resiliency in coral reef ecosystems. ScienceDaily. Retrieved May 30, 2011, from http://www.sciencedaily.com­ /releases/2011/05/110529184043.htm

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Νέο φως στην ειδογένεση και βιοποικιλότητα των θαλάσσιων μικροοργανισμών

(Credit: Image courtesy of The Flanders Marine Institute-VLIZ)

Οι ωκεανοί φιλοξενούν μια εντυπωσιακή ποικιλομορφία μικροσκοπικών οργανισμών, που είναι γνωστοί ως πλαγκτόν. Ο τρόπος με τον οποίο προέκυψε αυτή οι ποικιλομορφία είχε μπερδέψει τους βιολόγους για δεκαετίες. Μια διεθνής ομάδα ερευνητών πέτυχε να διευκρινίσει το πώς νέα πλαγκτονικά είδη σχηματίζονται, παρέχοντας μια εξήγηση για τη μεγάλη βιοποικιλότητα που υπάρχει σήμερα.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences.

Η ειδογένεση είναι η εξελικτική διαδικασία με την οποία προκύπτουν νέα είδη. Μια από τις πιο κοινές θεωρίες λέει ότι τα είδη σχηματίζονται όταν ένας πληθυσμός απομονωθεί σε δύο ομάδες με κάποιο γεωγραφικό εμπόδιο ανάμεσά τους. Από τη στιγμή που οι πληθυσμοί απομονωθούν, η γονιδιακή ροή διακόπτεται και κάθε ομάδα ακολουθεί το δικό της εξελικτικλο δρόμο, κάτι που ίσως οδηγεί σε ειδογένεση. Για τα φυτά και τα ζώα στην ξηρά, είναι εύκολο να σκεφτούμε τέτοια εμπόδια.

Για τους θαλάσσιους μικροβιακούς οργανισμούς, η ειδογένεση με γεωγραφική απομόνωση είναι απίθανη. Οι ωκεανοί συνδέονται μεταξύ τους οπότε δεν υπάρχουν φυσικά εμπόδια. Επίσης, οι πλαγκτονικοί οργανισμοί σχηματίζουν γιγαντιαίους πληθυσμούς που διασπείρονται εύκολα στην υφήλιο με τα θαλάσσια ρεύματα κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα την υποτιθέμενη αδιάρρηκτη γονιδιακή ροή. Οπότε, πως σχηματίζονται τα νέα πλαγκτονικά είδη και πως προέκυψε αυτή η μεγάλη ποικιλότητα στη θάλασσα;

Με την ανάλυση του μικροδορυφορικού DNA σε παγκόσμια διάσπαρτα πλαγκτονικά είδη διατόμων, οι ερευνητές έδειξαν ότι σε αντίθεση με την παρούσα ιδέα, η διασπορά των θαλάσσιων μικροοργανισμών είναι περιορισμένη. Βρήκαν ότι η γονιδιακή ροή ανάμεσα σε πληθυσμούς απομακρυσμένων ακτών είναι αδιάκοπη, και σαν αποτέλεσμα έχουμε μια ξεκάθαρη γεωγραφική, γενετική δομή.

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι κάτω από κατάλληλες περιβαλλοντικές και γεωγραφικές συνθήκες, όπως οι κλιματικές αλλαγές στο Πλειστόκαινο (2,6 εκατομμύρια μέχρι 12,000 χρόνια πριν), η δομή του πληθυσμού ίσως οδηγεί σε ειδογένεση και συνεπώς παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην ποικιλότητα των θαλάσσιων πλαγκτονικών μικροοργανισμών.

Journal Reference:

1. G. Casteleyn, F. Leliaert, T. Backeljau, A.-E. Debeer, Y. Kotaki, L. Rhodes, N. Lundholm, K. Sabbe, W. Vyverman. Limits to gene flow in a cosmopolitan marine planktonic diatom. Proceedings of the National Academy of Sciences, 2010; DOI: 10.1073/pnas.1001380107

Μεταφρασμένο -Προσαρμοσμένο από:
The Flanders Marine Institute-VLIZ (2010, July 29). New light on speciation and biodiversity of marine microorganisms. ScienceDaily. Retrieved August 5, 2010, from http://www.sciencedaily.com­ /releases/2010/07/100729075013.htm

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Φάρμακα από τη θάλασσα

Για πρώτη φορά, επιστήμονες από τη Νορβηγία κατάφεραν να παράγουν εντελώς νέα αντιβιοτικά από βακτήρια που βρίσκονται στη θάλασσα. Τα έντεκα είδη βακτηρίων τα οποία παράγουν ουσίες που σκοτώνουν καρκινικά κύτταρα και τρία άλλα βακτήρια που παράγουν νέα αντιβιοτικά, ανακαλύφθηκαν από επιστήμονες στα ερευνητικά κέντρα NTNU και SINTEF.

Σε συνεργασία με ερευνητικές ομάδες από τη Μόσχα και το πανεπιστήμιο Bergen, καινοτόμησαν στον τομέα της βιοτεχνολογίας. Οι Νορβηγοί επιστήμονες για πρώτη φορά έφεραν σε πέρας όλη τη διαδικασία από τη συγκέντρωση των βακτηρίων από τα φιορδ μέχρι την παρουσίαση εντελώς νέων ενδιαφέροντων ουσιών σε μπουκάλια. Πίσω από αυτήν την επιτυχία κρύβεται μια μακριά και επίπονη διαδικασία απεικόνισης, καλλιέργειας, απομόνωσης και ελέγχου. Παρόλα αυτά, θα πάρει ακόμη χρόνο πριν μπορούν να είναι σίγουροι για τη συνέχιση της διαδικασίας στις φάσεις της εμπορευματοποίησης και της παραγωγής φαρμάκων.

Πολλά από τα βακτήρια που ήρθαν από το Trondheim Fjord έχουν αντιβιοτικές λειτουργίες, αλλά οι περισσότερες από αυτές είναι ήδη γνωστές και γι’ αυτό δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Νέα συστατικά που μπορούν να γίνουν «πατέντες» είναι και τα πιο ενδιαφέροντα. «Ουσίες με μια νέα χημική δομή, και ελπίζουμε, με έναν διαφορετικό μηχανισμό δράσης από αυτούς που γνωρίζουμε μέχρι τώρα, μπορούν να είναι πολύτιμες, για παράδειγμα στην αντιμετώπιση του καρκίνου», αναφέρει ο καθηγητής του NTNU, Sergey Zotchev.


Πρόσφατη έρευνα σε μερικά επιλεγμένα βακτήρια έχει οδηγήσει σε μερικά εντυπωσιακά ευρήματα. Στο Μπέργκεν και τη Μόσχα, οι έντεκα αντι-καρκινικές ουσίες έχουν δοκιμαστεί ενάντια σε λευχαιμίες και καρκίνους του στομάχου, του παχέως εντέρου και του προστάτη. «Βρήκαμε ότι τα καρκινικά κύτταρα πεθαίνουν, ενώ τα φυσιολογικά επιζούν και ότι ξεχωριστά εκχυλίσματα δρουν σε διαφορετικούς τύπους καρκινικών κυττάρων», εξηγεί ένας επιστήμονας του SINTEF.

Παρόλα αυτά δεν έχει γίνει ακόμη ταυτοποίηση των ενεργών ουσιών στα συστατικά που παράγονται από τα βακτήρια και απαιτείται ακόμη πολύ δουλειά μέχρι την εμπορευματοποίηση γιατί στην τελική οι ουσίες αυτές που παράγονται από τα βακτήρια έχουν στόχο την αντιμετώπιση των φυσικών τους ανταγωνιστών στη θάλασσα και όχι των μολύνσεων του ανθρώπινου σώματος.

Μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο από:
SINTEF (2009, February 27). Medicines From The Sea. ScienceDaily. Retrieved March 1, 2009, from http://www.sciencedaily.com/releases/2009/02/090225073211.htm

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Οξέωση των ωκεανών: Ένα σημαντικό πρόβλημα

Η παγκόσμια υπερθέρμανση επηρεάζει αποδεδειγμένα πολλές πτυχές, τόσο βιοτικές όσο και αβιοτικές. Μία από αυτές, που τείνει να αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα παράπλευρα προβλήματα της Γης, είναι η τάση των ωκεανών να γίνονται όξινοι(μειώνεται το pH) ή αλλιώς, η οξέωση των ωκεανών(ocean acidification). Το ερευνητικό πεδίο είναι νέο και όλα τα ευρήματα μέχρι στιγμής δηλώνουν ότι τα θαλάσσια οικοσυστήματα θα επηρεαστούν αρνητικά σε μεγάλο βαθμό αν το pH των ωκεανών πέσει σύμφωνα με τα μοντέλα και τις προβλέψεις.

Μία πρόσφατη έρευνα από επιστήμονες του πανεπιστημίου του Σικάγο έδειξε ότι ο ρυθμός οξέωσης των ωκεανών είναι πολύ πιο γρήγορος σε σχέση με αυτό που πιστεύαμε μέχρι τώρα και ότι η πιο σημαντική μεταβλητή που επηρεάζει αυτήν την κατάσταση είναι το αυξανόμενο, ανθρωπογενές διοξείδιο του άνθρακα που εκπέμπεται στην ατμόσφαιρα.



Τα όξινα νερά βλάπτουν συγκεκριμένα θαλάσσια ζώα και μπορούν να μειώσουν την ικανότητα των ωκεανών να απορροφά διοξείδιο του άνθρακα, αναφέρουν οι συγγραφείς.
Αν και οι προβλέψεις των επιστημόνων για την οξέωση των ωκεανών ήταν παλιές, έλειπαν εμπειρικά στοιχεία για το ότι τα νερά όντως έγιναν περισσότερο όξινα.

Η νέα αυτή μελέτη του πανεπιστημίου του Σικάγο που βασίζεται σε 24,519 μετρήσεις του pH των ωκεανών και που διήρκησε 8 χρόνια, αντιπροσωπεύει το πρώτο τεκμηριωμένο σετ δεδομένων για ποικίλα παράκτια pH σε συγκεκριμένα γεωγραφικά πλάτη- όπου υπάρχουν οι πιο παραγωγικοί ψαρότοποι του κόσμου.

«Η οξύτητα αυξήθηκε 10 φορές πιο γρήγορα σε σχέση με αυτό που προέβλεπαν μοντέλα κλιματικής αλλαγής και άλλες μελέτες, αναφέρει ο Timothy Wootton, κύριος συγγραφέας της έρευνας και καθηγητής οικολογίας και εξέλιξης στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. «Αυτή η αύξηση στο ρυθμό θα έχει μια δραματική επίπτωση στους θαλάσσιους τροφικούς ιστούς και προτείνει ότι η οξέωση των ωκεανών ίσως είναι ένα πιο επείγον θέμα σε σχέση με αυτό που νομίζαμε μέχρι τώρα, τουλάχιστον σε κάποιες περιοχές του ωκεανού.

Ο ωκεανός παίζει ένα σημαντικό ρόλο στους παγκόσμιους κύκλους του άνθρακα. Όταν το ατμοσφαιρικό διοξείδιο του άνθρακα διαλύεται στο νερό, σχηματίζει καρβονικά οξέα, αυξάνοντας την οξύτητα των ωκεανών. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στον ωκεανό πέφτουν λόγω της φωτοσύνθεσης αλλά τη νύχτα τα επίπεδα αυξάνονται ξανά.

«Πολλά θαλάσσια πλάσματα έχουν κελύφη ή σκελετούς φτιαγμένα από ανθρακικά άλατα του ασβεστίου, τα οποία το οξύ μπορεί να διαλύσει», αναφέρει η Catherine Pfister, αναπληρώτρια καθηγήτρια εξέλιξης και οικολογίας στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Γι’ αυτό, η αυξημένη οξύτητα μπορεί να παρέμβει σε πολλές κρίσιμες διαδικασίες του ωκεανού όπως το χτίσιμο των κοραλλιογενών υφάλων.

Πηγή:
University of Chicago (2008, November 26). Ocean Growing More Acidic Faster Than Once Thought; Increasing Acidity Threatens Sea Life. ScienceDaily. Retrieved November 28, 2008, from http://www.sciencedaily.com­ /releases/2008/11/081124141053.htm

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Η οξέωση των ωκεανών κάνει επιτακτική την περαιτέρω μείωση του εκπεμπόμενου διοξειδίου του άνθρακα

Δεν είναι μόνο για την κλιματική αλλαγή πια.. Εκτός από το να γεμίζουμε την ατμόσφαιρα με αέρια του θερμοκηπίου που παγιδεύουν τη θερμότητα, οι ανθρώπινες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα έχουν επίσης αρχίσει να αλλάζουν τη χημεία των ωκεανών- των συχνά αποκαλούμενων ως λίκνο της ζωής στη Γη.

Οι οικολογικές και οικονομικές συνέπειες είναι δύσκολο να προβλεφτούν αλλά είναι πιθανόν ολέθριες, προειδοποιεί μια ομάδα χημικών ωκεανογράφων στο τεύχος της 4ης Ιουλίου του περιοδικού Science, και το να σταματήσουμε τις αλλαγές που ήδη έχουν ξεκινήσει ίσως απαιτεί πιο δραστική μείωση στις εκπομπές CO2 σε σχέση με αυτές που προτείνονται μέχρι τώρα για να «τιθασευτεί» η κλιματική αλλαγή. Οι συγγραφείς της έρευνας από το τμήμα παγκόσμιας οικολογίας του ινστιτούτου Carnegie καθώς και από το πανεπιστήμιο της Χαβάης, επισημαίνουν ότι οι ωκεανοί έχουν απορροφήσει περίπου 40% από το CO2 που απελευθερώθηκε από τους ανθρώπους, τους τελευταίους δύο αιώνες. Αυτό έχει επιβραδύνει τη παγκόσμια υπερθέρμανση αλλά με ένα σοβαρό κόστος: το επιπλέον διοξείδιο του άνθρακα έχει προκαλέσει την άνοδο του μέσου pH( ένα μέτρο της οξύτητας του νερού) στην επιφάνεια των ωκεανών, ώστε να μειωθεί κατά 0,1 περίπου σε σχέση με τα προ-βιομηχανικά επίπεδα.

Ανάλογα με το ποσοστό και τις διαστάσεις των μελλοντικών εκπομπών, το pH των ωκεανών θα μπορούσε να πέσει εώς και 0,35 μονάδες μέχρι το 2050.
Η οξέωση μπορεί να καταστρέψει του θαλάσσιους οργανισμούς. Πειράματα έχουν δείξει ότι αλλαγές μεγέθους 0,2-0,3 μονάδων μπορούν να παρεμποδίσουν την ικανότητα των θαλάσσιων οργανισμών-κλειδιά όπως τα κοράλλια και μερικά είδη πλαγκτού να ασβεστοποιήσουν τους σκελετούς τους, που είναι χτισμένοι από ευαίσθητα στο pH ανθρακικά άλατα(carbonate). Οι μεγάλες περιοχές του ωκεανού βρίσκονται σε κίνδυνο υπέρβασης αυτών των επιπέδων αλλαγής του pH μέχρι το 2050. Στις μεγάλες αυτές περιοχές περιλαμβάνονται και ενδιαιτήματα υφάλων όπως ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος στον κόσμο που βρίσκεται έξω από την Αυστραλία(Australia’s Great Barrier Reef).

Οι περισσότεροι θαλάσσιοι οργανισμοί ζουν στα νερά της επιφάνειας των ωκεανών όπου υπάρχει και ήλιος. Αυτά τα νερά είναι και τα πιο ευάλωτα στην προκαλούμενη από το CO2 οξέωση, μέσα στον επόμενο αιώνα καθώς οι εκπομπές συνεχίζονται.
Για να εμποδιστεί η πτώση του pH των επιφανειακών νερών περισσότερο από 0,2 μονάδες, τα παρόντα επίπεδα που έχουν τεθεί από την υπηρεσία περιβαλλοντικής προστασίας των Η.Π.Α το 1976 πρέπει να μειωθούν άμεσα.
Αν και η χημική απόκριση των ωκεανών σε υψηλότερα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα είναι σχετικά προβλέψιμη, η βιολογική απόκριση είναι πιο αβέβαιη. Το pH των ωκεανών και η χημεία των ανθρακικών αλάτων είναι αξιοσημείωτα σταθερά για εκατομμύρια χρόνια- πολύ περισσότερο σταθερά σε σχέση με τη θερμοκρασία. «Γνωρίζουμε ότι η οξέωση των ωκεανών(ocean acidification) θα καταστρέψει τα κοράλλια και άλλους οργανισμούς, αλλά δεν υπάρχουν πειραματικά δεδομένα για το πώς τα περισσότερα είδη θα επηρεαστούν», αναφέρει ο Caldeira από το ινστιτούτο Carnegie.
«Τα περισσότερα πειράματα έχουν γίνει στο εργαστήριο με λίγους μόνο οργανισμούς. Ενώ τα αποτέλεσμα κρούουν των κώδωνα, είναι σχεδόν απίθανο να προβλέψει κάποιος τον τρόπο με τον οποίο η άνευ προηγουμένου οξέωση θα επηρεάσει ολόκληρα οικοσυστήματα». Η μειωμένη ασβεστοποίηση σίγουρα θα «πληγώσει» οστρακοειδή όπως μύδια και στρείδια, με σημαντικές επιδράσεις στην εμπορική αλιεία. Άλλοι οργανισμοί ίσως ανθίσουν στις νέες συνθήκες, αλλά αυτό ίσως περιλαμβάνει ανεπιθύμητα, αδύναμα είδη.

«Πρέπει να λάβουμε υπόψη τις επιδράσεις του CO2 στη χημεία των ωκεανών, όχι μόνο στο κλίμα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψουμε πολύ περισσότερο ώστε να συμβάλλουμε στη μείωση των εκπομπών του CO2. «Ενώ ο διπλασιασμός του ατμοσφαιρικού CO2 ίσως φαίνεται ρεαλιστικός στόχος για τον σχεδιασμό όσον αφορά το κλίμα, ένα τέτοιο επίπεδο ίσως σημαίνει και το τέλος των κοραλλιογενών υφάλων και άλλων πολύτιμων θαλάσσιων οργανισμών».

Μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο από:

Carnegie Institution. "Acidifying Oceans Add Urgency To Carbon Dioxide Cuts." ScienceDaily 3 July 2008. 4 July 2008 http://www.sciencedaily.com­.

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Κλιματική αλλαγή και ωκεανοί

Μια διάλεξη του Richard A. Feely από το εργαστήριο θαλάσσιου και ωκεάνιου περιβάλλοντος του NOOA, που έδωσε στο πανεπιστήμιο του Northwestern. Η διάλεξη βρισκεται ολόκληρη στο βίντεο, διαρκεί γύρω στα 30 λεπτά(στα αγγλικά) και παρουσιάζει όλα τα στοιχεία γύρω από την κλιματική αλλαγή, και το πως επιδρά η αλλαγή της θερμοκρασίας στους ωκεανούς, στο θαλάσσιο περιβάλλον και κατ'επέκταση στους οργανισμούς που ζουν μέσα σ'αυτό το περιβάλλον.

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Οξέωση των ωκεανών και οι επιδράσεις στους θαλάσσιους οργανισμούς και τα οικοσυστήματα

Σαν συνέχεια από το προηγούμενο άρθρο..

Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μέσω των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων έχουν μια πολύ καλά γνωστή επίδραση στο κλίμα της Γης. Αυτό που δεν είναι τόσο καλά γνωστό είναι ότι η απορρόφηση του CO2 από τους ωκεανούς προκαλεί αναπόφευκτη οξέωση του θαλασσινού νερού. Αλλά τι επίδραση έχει το φαινόμενο αυτό στους θαλάσσιους οργανισμούς και τα οικοσυστήματα; Μέχρι τώρα υπάρχουν λίγες απαντήσεις σε αυτήν την ερώτηση από τους επιστήμονες.

Αυτός είναι και ο λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δώσει πρόσφατα την υποστήριξή της στο EPOCA(European Project on Ocean Acidification), το οποίο θα παρουσιαστεί στη Νίκαια της Γαλλίας, στις 10 Ιουνίου 2008.
Ο στόχος του EPOCA είναι να καταγράψει την οξέωση των ωκεανών, να ερευνήσει την επίδρασή της στις βιολογικές διαδικασίες, να προβλέψει τις συνέπειες για τα επόμενα 100 χρόνια, και να συμβουλεύσει του νομοθέτες για την πιθανή θέσπιση ορίων τα οποία δεν πρέπει να ξεπεραστούν. Το project συντονίζεται από τον Jean-Pierre Gattuso, ερευνητή στο ωκεανογραφικό εργαστήριο του CNRS(Centre national de la recherche scientifique). Πολλά ωκεανογραφικά ινστιτούτα συμμετέχουν ανά την Ευρώπη καθώς και 100 μόνιμοι επιστήμονες.

Πάνω από το 71% της επιφάνειας της Γης καλύπτεται από ωκεανούς, που αποτελούν το σπίτι για μια απίστευτα μεγάλη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας. Οι ωκεανοί παίζουν ένα ρόλο-κλειδί στη ρύθμιση του κλίματος και των επιπέδων του CO2. ενός από τα κύρια αέρια του θερμοκηπίου. Τα τελευταία 200 χρόνια(από το ξεκίνημα της βιομηχανικής επανάστασης), οι ωκεανοί έχουν απορροφήσει πάνω από το 1/3 του CO2 που έχει παραχθεί από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, ένα σύνολο 120 δις τόνων. Χωρίς αυτήν την απορρόφηση, το ποσό του CO2 που θα βρισκόταν στην ατμόσφαιρα και οι επιδράσεις στο κλίμα θα ήταν αναμφισβήτητα μεγαλύτερες.

Κάθε μέρα, πάνω από 25 εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα διαλύονται στο θαλασσινό νερό. Όμως οι ωκεανοί υφίστανται μερικές αρνητικές συνέπειες από αυτό το γεγονός. Όταν το CO2 διαλύεται στο θαλασσινό νερό, προκαλεί τη μορφοποίηση καρβονικού οξέος, που οδηγεί σε μία πτώση του pH. Η αλλαγή αυτή ονομάζεται «οξέωση των ωκεανών» και συμβαίνει τώρα σε τέτοιο ποσοστό που πιθανά δεν έχει επαναληφθεί τα τελευταία 20 εκατομμύρια χρόνια.

Οι επιπτώσεις αυτής της τεράστιας εισόδου CO2 στους ωκεανούς ξεκίνησαν να μελετούνται στα τέλη της δεκατίας του 1990 και είναι κατανοητά λίγα πράγματα μέχρι στιγμής. Μία από τις πιο πιθανές συνέπειες θα είναι η πιο αργή αύξηση οργανισμών με ασβεστούχους σκελετούς, όπως κοράλλια, μαλάκια, άλγη κτλ. Η απόκτηση περισσότερων πληροφοριών για την οξέωση των ωκεανών είναι μια σημαντική περιβαλλοντική προτεραιότητα εξαιτίας της απειλής που υπάρχει σε συγκεκριμένα είδη και οικοσυστήματα.
Όπως έχουν δείξει και έρευνες σε κοράλλια(University of Miami Rosenstiel School of Marine & Atmospheric Science (2006, February 22)), ο συνδυασμός της υψηλής θερμοκρασίας με την πτώση του pH των ωκεανών τα καθιστά ανίκανα να συνθέσουν το σκελετό τους που αποτελείται από ασβεστούχα ανθρακικά άλατα.

Μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο από:

CNRS. "Ocean Acidification And Its Impact On Ecosystems." ScienceDaily 29 May 2008. 30 May 2008 .

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Οξέωση των ωκεανών: Ακόμη μία ανεπιθύμητη παρενέργεια της καύσηςορυκτών καυσίμων

Brachyura
Originally uploaded by satel444

Μέχρι τώρα, οι ωκεανοί έχουν ισορροπήσει σημαντικά την κλιματική αλλαγή απορροφώντας σχεδόν το ένα τρίτο του παγκόσμια εκπεμπόμενου διοξειδίου του άνθρακα. Οι ωκεανοί αντιπροσωπεύουν μια σημαντική δεξαμενή άνθρακα αλλά η αναρρόφηση υπερβολικού ποσού διοξειδίου του άνθρακα που προέρχεται από την ανθρώπινη καύση των ορυκτών καυσίμων, έχει ένα κόστος: την οξέωση των ωκεανών.

Η έρευνα στην οξέωση των ωκεανών είναι ένα νέο αναγκαίο πεδίο και ήταν ένα από τα κύρια θέματα στην ετήσια Γενική συνέλευση της ευρωπαϊκής εταιρείας γεωεπιστημών που έγινε στη Βιέννη, τον Απρίλιο.
Η χημεία είναι ξεκάθαρη: η οξέωση των ωκεανών είναι άμεσα συνδεδεμένη με το ποσό του CO2 που εμείς παράγουμε. Το CO2 διαλύεται στον ωκεανό, αντιδρά με το θαλασσινό νερό και μειώνει το pH. Από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, οι ωκεανοί έχουν γίνει 30% πιο όξινοι (από pH 8,2 στο pH 8,1). «Οι προβλέψεις για το τέλος του αιώνα είναι ότι θα χαμηλώσουμε το pH της επιφάνειας των ωκεανών κατά 0,4 μονάδες που σημαίνει ότι οι επιφανειακοί ωκεανοί θα γίνουν 150% πιο όξινοι και αυτό είναι “a hell of a lot”» όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Jelle Bijma, πρόεδρος την επιστημονικής επιτροπής του προγράμματος EuroCLIMATE και βιογεωχημικός στο Alfred-Weneger Ινστιτούτο στο Bremerhaven.

«Η οξέωση των ωκεανών είναι εξελίσσεται πιο γρήγορα από ποτέ στην ιστορία της Γης και αν κοιτάξει κάποιος τα επίπεδα pCO2( σωματιδιακή πίεση του διοξειδίου του άνθρακα), θα πρέπει να γυρίσει πίσω 35 εκατομμύρια χρόνια στο χρόνο για να βρει αντίστοιχες καταστάσεις», συνέχισε ο Bijma. Πρέπει να βρεθεί μια μέγιστη, επιτρεπόμενη αλλαγή στο pH μέχρι την οποία το σύστημα είναι ακόμη ελεγχόμενο. Αυτή είναι μία σημαντική πρόκληση λαμβάνοντας υπόψη τις πολύπλευρες άγνωστες καταστάσεις που περιμένουν να τεκμηριωθούν. Αυτό το σημείο αιχμής υπολογίζεται προς το παρόν ότι θα επιτρέψει μια πτώση 0,2 μονάδων pH, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί σε 30 περίπου χρόνια, όπως υπολογίζεται. Για να επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις απαιτείται περισσότερη έρευνα και και ευρύτερες προβλέψεις με μοντέλα.

Η αναμενόμενη βιολογική επίδραση της οξέωσης των ωκεανών παραμένει ακόμη αβέβαιη. Οι πιο ασβεστούχοι οργανισμοί όπως τα κοράλλια, τα μύδια, η άλγη και το πλαγκτόν που έχουν ερευνηθεί μέχρι τώρα, αποκρίνονται αρνητικά σε περισσότερο όξινα νερά των ωκεανών. Εξαιτίας της αυξημένης οξύτητας, λιγότερα ιόντα ανθρακικών αλάτων είναι διαθέσιμα που σημαίνει ότι τα ποσοστά ασβεστοποίησης των οργανισμών μειώνονται και έτσι τα κελύφη και οι σκελετοί τους λεπταίνουν.

Παρ’ όλα αυτά μια πρόσφατη έρευνα πρότεινε ότι μια συγκεκριμένη μορφή της μονοκύτταρης άλγης που ονομάζεται κοκκολιθοφόρα, ερεθίζεται από τα αυξημλενα επίπεδα pCO2 στους ωκεανούς, δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερες αβεβαιότητες για το τι ακριβώς θα συμβεί όσον αφορά τη βιολογική απόκριση.
«Υπάρχουν χιλιάδες οργανισμοί που εναποθέτουν άλατα ασβεστίου, στη Γη και εμείς έχουμε αναγνωρίσει μόνο έξι ή δέκα από αυτούς. Χρειαζόμαστε μια καλύτερη κατανόηση των φυσιολογικών μηχανισμών», ανέφερε ο Jean-Pierre Gattuso, ομιλητής από το εργαστήριο ωκεανογραφίας Villefranche. Επί πρόσθετα, ανώτερα είδη θαλάσσιας ζωής είναι πιθανόν να επηρεαστούν από τους ταχύτατα οξεώμενους ωκεανούς και όλοκληρες τροφικές αλυσίδες μπορεί να αλλάξουν.

Μεταφρασμένο και προσαρμοσμένο από:
European Science Foundation (2008, May 24). Ocean Acidification: Another Undesired Side Effect Of Fossil Fuel-burning. ScienceDaily. Retrieved May 26, 2008, from http://www.sciencedaily.com­ /releases/2008/05/080521105251.htm

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Οι πιο τρομακτικοί θηρευτές των ωκεανών, τείνουν προς εξαφάνιση

Οι καρχαρίες εξαφανίζονται από τους ωκεανούς του κόσμου. Ο αριθμός πολλών, μεγάλων καρχαριών έχει μειωθεί περισσότερο από το μισό εξαιτίας των πτερυγίων τους και το κρέατος τους, της αιχμαλωσίας για λόγους αναψυχής.
Τώρα η παγκόσμια κατάσταση των καρχαριών έχει εκτιμηθεί από τη διεθνή ένωση διαχείρισης(IUCN) που είναι αναγνωρισμένη και αξιόπιστη πηγή, βασισμένη σε επιστημονικά δεδομένα για την κατάσταση των ζώων και φυτών που βρίσκονται σε εξαφάνιση.
«Λόγω του συνεχούς και κυρίως του μη περιορισμένου ψαρέματος, οι καρχαρίες τείνουν να είναι τώρα είδος προς εξαφάνιση» εξηγεί η Τζούλια Μπάουμ, μέλος της ειδικευμένης ομάδας της IUCN για τους καρχαρίες η οποία μίλησε την προηγούμενη εβδομάδα στη Βοστόνη για αυτό το θέμα.
Μεγαλύτερη ανησυχία υπάρχει για το πιο κοινό είδος σφυροκέφαλου(Sphyrna lewini) που το κεφάλι του μοιάζει εκτός από σφυρί και με νεφρά. Το είδος αυτό ζει κοντά στις ακτές και φέτος μπήκε στην κόκκινη λίστα της IUCN χαρακτηριζόμενο ως endangered λόγω των πτερυγίων του που χρησιμοποιούνται ευρέως στις εμπορικές συναλλαγές παγκοσμίως. Η Μπάουμ τόνισε ότι η το ψάρεμα καρχαριών είναι χωρίς όρους σε όλον τον κόσμο και ζητά άμεσα μέτρα όπως περιορισμός του ψαρέματος αλλά και μόνιμη απαγόρευση της τακτικής ‘finning’ κατά την οποία αφαιρούνται τα πτερύγια από τους καρχαρίες και μετά πετιούνται στη θάλασσα όπου πεθαίνουν με βασανιστικό τρόπο. Πολλά είδη καρχαριών έχουν εξαφανιστεί εώς και 50%, ενώ σε μεγάλα είδη της ακτής όπως ο Sphyrna lewini η μείωση φτάνει το 95%.(τρομακτικοί στον τίτλο εννοείται με την καλή έννοια, της φύσης)

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com με πληροφορίες από biologynews.net, διαδίκτυο.

O Νότιος Ωκεανός χάνει την ικανότητά του να απορροφά διοξείδιο του άνθρακα

Ο Νότιος Ωκεανός γύρω από την Ανταρκτική χάνει την ικανότητά του να απορροφά το πλεονάζον διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα, διαπιστώνουν οι επιστήμονες. Η μεταβολή που απειλεί να επιταχύνει σημαντικά την παγκόσμια κλιματική αλλαγή.
Οι ωκεανοί του πλανήτη απορροφούν περίπου το μισό από το διοξείδιο του άνθρακα που εκλύεται στην ατμόσφαιρα από την καύση ορυκτών καυσίμων. Ο Νότιος Ωκεανός αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες «δεξαμενές» διοξειδίου του άνθρακα -αντιστοιχεί στο 15% της συνολικής απορρόφησης-, καθώς τα παγωμένα νερά του μπορούν να απορροφήσουν περισσότερο αέριο απ' ότι τα θερμά ύδατα.
Σύμφωνα όμως με την τελευταία έρευνα, ο Νότιος Ωκεανός έχει ήδη κορεστεί με διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα και η απορρόφηση μειώνεται από το 1981 κατά 30% ανά δεκαετία.
«Αυτό είναι σοβαρό. Όλα τα κλιματικά μοντέλα προβλέπουν ότι αυτού του είδους η ανάδραση θα συνεχιστεί και θα επιδεινωθεί στη διάρκεια αυτού του αιώνα», προειδοποιεί η Κορίν Λε Κερ του Πανεπιστημίου Ανατολικής Αγγλίας, κύρια συγγραφέας της δημοσίευσης στο περιοδικό Science.
Το φαινόμενο προκαλείται από την αύξηση της έντασης των ανέμων στο Νότιο Ωκεανό, μια αύξηση που αποδίδεται στην τρύπα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική. Οι άνεμοι αναδεύουν το νερό του ωκεανού και απελευθερώνουν έτσι διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα από μεγάλα βάθη.
Οι ερευνητές υποψιάζονται τώρα ότι το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες περιοχές, για παράδειγμα στο Νότιο Ατλαντικό. Αν το φαινόμενο είναι παγκόσμιο, οι διεθνείς προσπάθειες για να περιοριστούν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα μπορούσαν να αποδειχθούν ανεπαρκείς.
πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press