Αξολότλ, η Μεξικάνικη σαλαμάνδρα που κινδυνεύει άμεσα με αφανισμό

Το αξολότλ, γνωστό και ως Μεξικάνικη σαλαμάνδρα (Ambystoma mexicanum - μεξικανικό αμβύστομα) είναι μια νεοτενική (παιδομορφική) σαλαμάνδρα, στενά συνδεδεμένη με την σαλαμάνδρα τίγρη. Αν και τα αξολότλ είναι κοινώς γνωστό ως «το ψάρι που περπατάει", δεν πρόκειται για ψάρι, αλλά για αμφίβιο. Το είδος προερχόταν από πολυάριθμες λίμνες, όπως η Λίμνη Σοτσιμίλκο (Xochimilco) κοντά στην Πόλη του Μεξικού. Το αξολότλ είναι ασυνήθιστο είδος μεταξύ των αμφιβίων γιατί όταν φθάνουν στην ηλικία της ενηλικίωσης, δεν υφίσταται μεταμόρφωση. (Βικιπαίδεια) 



Η λήψη του βίντεο πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το Νοέμβριο του 2014, στην έκθεση Insectopia.

Εικόνα από: Wikipedia

www.earthsos.gr

Πτερόσαυροι: Κυρίαρχοι των αιθέρων στην εποχή των δεινοσαύρων

Οι πτερόσαυροι αποτέλεσαν μια τάξη ερπετών με ικανότητα πτήσης και έζησαν από το τέλος του Ιουρασικού μέχρι το τέλος του Κρητιδικού (228 με 66 εκατ. χρόνια). Τα ζώα αυτά ήταν στενοί συγγενείς των δεινοσαύρων χωρίς οι ίδιοι να μπορούν να χαρακτηριστούν δεινόσαυροι ενώ εξελίχθηκαν σε ποικίλα είδη με διαφορετικά μεγέθη. 

Ήταν τα πρώτα σπονδυλωτά που πέταξαν και φαίνεται πως είναι τα μεγαλύτερα ζώα με ικανότητα πτήσης που υπήρξαν ποτέ. Το Quetzalcoatlus northropi, με βάση απολιθώματα που βρέθηκαν ήταν το μεγαλύτερο είδος πτεροσαύρου με το άνοιγμα φτερών να αγγίζει τα δέκα μέτρα, μεγαλύτερο δηλαδή από το άνοιγμα ενός μικρού αεροπλάνου.

Η ανατομία τους  ήταν συνυφασμένη με την πτήση. Τα οστά τους περιείχαν αέρα όπως συμβαίνει και στα πτηνά. Η πτήση αυτών των τεράστιων σπονδυλωτών είναι κάτι το εντυπωσιακό αλλά η μηχανική της δεν είναι κατανοητή ακόμη. Ένα άλλο σημείο που χρειάζεται διερεύνηση είναι το πώς γινόταν η απογείωση.

Στο βίντεο φαίνεται μια αναπαράσταση των ζώων αυτών.

www.earthsos.gr

Περιβαλλοντικά φιλικές πάνες από μέδουσες!

                                          Εικόνα: Wikimedia commons

Οι θερμαινόμενοι ωκεανοί βλάπτουν γενικά τους οργανισμούς, ιδίως αν λάβουμε υπόψη την παράπλευρη συνέπειας της αύξησης της συγκέντρωσης του διοξειδίου του άνθρακα, την οξέωση των ωκεανών. Στην περίπτωση των μεδουσών, όμως, δε συμβαίνει το ίδιο. Οι μέδουσες κατακλύζουν τις θάλασσες και είναι υπεράριθμες δημιουργώντας πολλά προβλήματα στην αλιεία αλλά και στον τουρισμό, αφού κάποια είδη απελευθερώνουν τοξίνες που καθιστούν το μπάνιο στη θάλασσα ακατάλληλο. 

Μια ισραηλινή εταιρεία λοιπόν, βασισμένη σε έρευνες του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, έβαλε σε εφαρμογή ένα σχέδιο  εκμετάλλευσης  των μεδουσών και χρήσης τους  για να παράγουν πάνες για μωρά  και πετσέτες δίνοντας στο φυσικό αυτό υλικό απορροφητικές ιδιότητες. Αν αναλογιστεί κανείς τον όγκο από πάνες που χρησιμοποιούνται από τα μωρά παγκοσμίως αλλά και το ότι τα συνθετικά υλικά κάνουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια να αποσυντεθούν, η έξυπνη αυτή ιδέα αποτελεί μια περιβαλλοντικά φιλική τεχνολογία. 

Η εταιρεία Cine’al αναπτύσσει το «Hydromash», υλικό το οποίο είναι ισχυρό, ελαστικό και πολύ πιο απορροφητικό από τις πετσέτες. Με τη χρήση νανο-υλικών, γίνεται μετατροπή της μέδουσας σε hydromash, και με τη διαδικασία αυτή απορροφάται το νερό και το αίμα σε δευτερόλεπτα ενώ παράλληλα γίνεται προσθήκη νανο-σωματιδίων για λόγους υγιεινής και αισθητικής. Το υλικό που προκύπτει βιο-αποικοδομείται σε λιγότερο από 30 ημέρες και είναι πλήρως απορροφητικό.

Καινοτομία, περιβαλλοντική φιλικότητα και αντιμετώπιση του προβλήματος των υπεράριθμων μεδουσών, τι καλύτερο!

www.earthsos.gr

Ουρακοτάγκος του Βόρνεο

• Ο ουρακοτάγκος του Βόρνεο είναι ενδημικό είδος του νησιού και συναντάται σε δύο Μαλαισιακές περιφέρειες καθώς επίσης σε τρεις από τις τέσσερις Ινδονησιακές επαρχίες του Καλιμάνταν. 
• Οι ουρακοτάγκοι αποτελούν τα μεγαλύτερα δενδρικά (arboreal) θηλαστικά που ζουν πάνω στη Γη. Παρόλο που είναι ημι-μοναχικά ζώα, παρατηρούνται πολύπλοκα κοινωνικά δίκτυα μεταξύ των μελών μιας κοινότητας. 
• Λόγω της πλούσιας διατροφής τους σε φρούτα, οι ουρακοτάγκοι παίζουν σημαντικό ρόλο στη διασπορά των σπόρων. Το απειλούμενο είδος του ουρακοτάγκου του Βόρνεο πέρα από φρούτα, τρέφεται με φύλλα, λουλούδια, φλούδες και έντομα. 
• Ο συνολικός πληθυσμός του είναι μεταξύ 45.000-69.000 ατόμων που ζουν σε 86.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (υπολογισμός: 2003-2005). Τα τελευταία 60 χρόνια, η υπολογισμένη μείωση του πληθυσμού των ουρακοτάγκων είναι 50%. Η μείωση του πληθυσμού συνεχίζεται κυρίως εξαιτίας της απώλειας δασών λόγω της φωτιάς και της μετατροπής τους σε αγροτικές εκτάσεις. 
•  Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο ουρακοτάγκος είναι το μόνο ανθρωποειδές με δύο διαφορετικές μορφές ώριμων αρσενικών (bimaturism). Συγκεκριμένα, τα αρσενικά με «κολάρο» είναι διπλάσια στο μέγεθος σε σχέση με τα θηλυκά, έχουν μια χαίτη με σκούρες τρίχες στην πλάτη, κολάρο και δίσκο στο πρόσωπο και ένα «σακίδιο» στο λαιμό που χρησιμοποιείται για κραυγές. Τα αρσενικά χωρίς «κολάρο» (flange), έχουν το ίδιο μέγεθος με ένα θηλυκό και δεν παράγουν χρονικά μεγάλες κραυγές. 
• Οι κύριες απειλές του είδους αυτού είναι οι απώλειες του ενδιαιτήματός τους συμπεριλαμβανομένης και της διάτμησης, οι φωτιές, το κυνήγι, το εμπόριο και η λαθροϋλοτομία. 

Πηγή:

Ancrenaz, M., Marshall, A., Goossens, B., van Schaik, C., Sugardjito, J., Gumal, M. & Wich, S. 2008. Pongo pygmaeus. In: IUCN 2013. IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2. <www.iucnredlist.org>. Εικόνα από: Wikipedia

Αυτοκρατορικός πιγκουίνος

• Οι αυτοκρατορικοί είναι οι πιο μεγάλοι από όλους τους πιγκουίνους- ένα μέσο πτηνό όρθιο φτάνει σε ύψος τα 115 εκατοστά. 

• Δεν έχουν φτερά και ζουν στον Ανταρκτικό πάγο καθώς και στα περιβάλλοντα παγωμένα νερά. Οι πιγκουίνοι επιστρατεύουν διάφορες φυσιολογικές προσαρμογές και συνεργατικές συμπεριφορές με σκοπό την αντιμετώπιση ενός απίστευτα σκληρού περιβάλλοντος όπου η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους -60 βαθμούς Κελσίου. 

• Συνωστίζονται για να ξεφύγουν από τον παγωμένο άνεμο και να διατηρήσουν τη θερμότητα. Ορισμένοι πιγκουίνοι στέκονται στην παγωμένη περίμετρο και μόλις ένας πιγκουίνος που βρίσκεται στο εσωτερικό ζεσταθεί, δίνει τη θέση του σε κάποιον που βρίσκεται περιμετρικά. 

• Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι ξοδεύουν τον μακρύ χειμώνα στον ανοιχτό πάγο- και αναπαράγονται μάλιστα κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής. 

• Τα θηλυκά γεννούν ένα μοναδικό αυγό και γρήγορα το αφήνουν πίσω. Έπειτα παίρνουν μέρος σε ένα εκτεταμένο κυνήγι που διαρκεί δύο μήνες! Τα θηλυκά ίσως χρειαστεί να ταξιδέψουν 80 χιλιόμετρα ανάλογα με την έκταση του πάγου, για να φτάσουν τον ανοιχτό ωκεανό, όπου θα φάνε ψάρια, καλαμάρια και γαρίδες. Στη θάλασσα, οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι μπορούν να καταδυθούν σε βάθος μέχρι τα 565 μέτρα- πιο βαθιά από οποιοδήποτε άλλο πουλί- και μπορούν να μείνουν κάτω από το νερό για περισσότερο από 20 λεπτά.

•  Οι αρσενικοί αυτοκρατορικοί κρατούν τα αυγά ζεστά, αλλά δεν κάθονται πάνω σε αυτά όπως άλλα πτηνά. Τα αρσενικά στέκονται και προστατεύουν τα αυγά ισορροπώντας τα στα πόδια τους και καλύπτοντας τα με το χνουδωτό δέρμα τους (brood pouch). Κατά τη διάρκεια του δίμηνου babysitting, τα αρσενικά δεν τρώνε τίποτα και βρίσκονται στο έλεος των Ανταρκτικών στοιχείων. Όταν οι θηλυκοί πιγκουίνοι επιστρέψουν στον τόπο αναπαραγωγής, φέρνουν μια κοιλιά γεμάτη φαγητό το οποίο αναρροφούν για τους νεοσσούς, ενώ οι αρσενικοί φτάνουν στη θάλασσα προς αναζήτηση τροφής γι’ αυτούς.

Κείμενο μεταφρασμένο-προσαρμοσμένο από : National Geographic

Εικόνα από: Wikipedia

earthsos.gr

Δηλητηριώδεις αράχνες: Μαύρη χήρα

• Οι μαύρες χήρες είναι τα πιο γνωστά είδη του γένους Latrodectus, της οικογένειας Theridiidae που περιλαμβάνει 31 αναγνωρισμένα είδη.  
• Η έγχυση του νευροτοξικού δηλητηρίου λατροτοξίνη από αυτά τα είδη αποτελεί συγκριτικά μια επικίνδυνη «δαγκωνιά» που καταλήγει στην εμφάνιση της ασθένειας του λακτροδεκτισμού. 
• Η θηλυκή μαύρη χήρα είναι πολύ επιβλαβής για τον άνθρωπο εξαιτίας των ασυνήθιστων μεγάλων δηλητηριωδών αδένων. Παρόλα αυτά η μαύρη χήρα σπάνια σκοτώνει ανθρώπους αν τους έχει παρασχεθεί ιατρική θεραπεία.
• Η εμφάνιση του σεξουαλικού κανιβαλισμού στο Latrodectus από τη μεριά της θηλυκής αράχνης της έχει δώσει την ονομασία «μαύρη χήρα» 
• Η θηλυκή Latrodectus ως επί το πλείστον τρώει τους αρσενικούς συντρόφους της μετά το ζευγάρωμα. Το κλειδί για αυτό το συμπέρασμα είναι η δραστικότητα του δηλητηρίου στα θηλυκά είδη, που είναι τουλάχιστον τρεις φορές πιο δραστικό σε σχέση με των αρσενικών. Γι’ αυτό, ακόμη και αν ένα αρσενικό δαγκώσει σε κατάσταση άμυνας ενώ δαγκώνεται από το θηλυκό, θα υποκύψει πιο απότομα και γι’ αυτό έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να φαγωθεί.

Κείμενο μεταφρασμένο-προσαρμοσμένο από Wikipedia/Εικόνα από Wikipedia

earthsos.gr

Κουνούπι: Ίσως το πιο φονικό ζώο του πλανήτη!

• Τα κουνούπια είναι μέλη μιας οικογένειας των Nematocera: την Culicidae. Τα κουνούπια μοιάζουν με τις οικογένειες Tipulidae και Chironomidae. 
•  Πάνω από 3,500 είδη κουνουπιών έχουν ήδη περιγραφεί από διάφορα μέρη του κόσμου. Μερικά κουνούπια που τσιμπάνε ανθρώπους δρουν σα φορείς για διάφορες μολυσματικές ασθένειες. 
• Αρκετοί επιστήμονες έχουν προτείνει ότι μια ολοκληρωτική εξουδετέρωση των κουνουπιών δε θα είχε σημαντικές οικολογικές επιπτώσεις. 
•  Εξαιτίας των παρασίτων ελονοσίας που μεταφέρονται από το κουνούπι, το κουνούπι είναι υπεύθυνο για τους θανάτους περισσότερων από δύο εκατομμυρίων ανθρώπων το χρόνο. 
•  Επί πρόσθετα, τα κουνούπια υπολογίζεται ότι μεταδίδουν ασθένειες σε περισσότερους από 70 εκατομμύρια ανθρώπους το χρόνο.

1η εικόνα

2η εικόνα

3η εικόνα

4η εικόνα

Στις τρεις τελευταίες εικόνες απεικονίζονται διάφορες λάρβες κουνουπιών

Κείμενο μεταφρασμένο-προσαρμοσμένο από Wikipedia

Καλή χρονιά!!!!

Δηλητηριώδη ζώα: Το χταπόδι με τους μπλε δακτυλίους (Blue-ringed Octopus)

Τα χταπόδια με τους μπλε δακτυλίους (γένος Hapalochlaena) είναι τρία ή ίσως τέσσερα είδη χταποδιού που ζουν σε παλιρροϊκές «πισίνες» στον Ειρηνικό Ωκεανό, από την Ιαπωνία ως την Αυστραλία. Αναγνωρίζεται ως ένα από τα παγκοσμίως πιο δηλητηριώδη θαλάσσια ζώα. Παρά το μικρό τους μέγεθος και την σχετικά υπάκουα φύση τους, μπορούν να αποδειχτούν επικίνδυνα για τους ανθρώπους. 

Μπορούν να αναγνωριστούν από τους χαρακτηριστικούς μπλε και μαύρους δακτυλίους καθώς και το κιτρινωπό δέρμα. Όταν το χταπόδι ερεθίζεται, οι καφέ κηλίδες σκουραίνουν δραματικά και οι ιριδίζοντες μπλε δακτύλιοι εμφανίζονται και πάλλονται. Κυνηγούν μικρά καβούρια, γαρδίες και ίσως δαγκώσουν τους θηρευτές συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου αν κανείς τα προκαλέσει. Το χταπόδι με τους μπλε δακτυλίους έχει μέγεθος 12 με 20 εκατοστά, αλλά το δηλητήριο του είναι υπερβολικά ισχυρό και αρκετό για να σκοτώσει ανθρώπους. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει διαθέσιμο αντίδοτο. 

Το χταπόδι αυτό παράγει δηλητήριο που περιέχει τετραδοτοξίνη, 5-υδροξυτρυπταμίνη, υαλουρονιδάση, τυραμίνη, ισταμίνη, οκταπαμίνη, ταυρίνη, ακετυλοχολίνη και ντοπαμίνη. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τετραδοτοξίνη είναι μια νευροτοξίνη και είναι 10.000 φορές πιο τοξική από το κυάνιο. Η τετραδοτοξίνη εμποδίζει τα κανάλια του νατρίου προκαλώντας παράλυση και αναπνευστική ανεπάρκεια μέσα σε λίγα λεπτά έκθεσης, οδηγώντας σε καρδιακή προσβολή εξαιτίας της έλλειψης οξυγόνου. Η τοξίνη παράγεται από βακτήρια στους σιαλογόνους αδένες του χταποδιού.

Εικόνα από: Wikipedia
Μετάφραση-Προσαρμογή κειμένου από: Wikipedia

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Δράκος του Κομόντο (Komodo Dragon)

• Ο δράκος του Komodo είναι ένα μεγάλο είδος σαύρας που συναντάται σε νησιά της Ινδονησίας. Είναι μέλος της οικογένειας σαυρών Varanidae, και είναι το μεγαλύτερο είδος σαύρας με μήκος που κυμαίνεται από 2 εώς 3 μέτρα και ζυγίζει περίπου 60 κιλά.

• Το ασυνήθες μέγεθος τους αποδίδεται στο νησιώτικο γιγαντισμό, καθώς δεν υπάρχουν άλλα σαρκοφάγα ζώα για να «γεμίσουν» την οικολογική θέση των νησιών στα οποία ζουν.

• Για να ωριμάσουν οι δράκοι του Κομόντο χρειάζονται τρία με πέντε χρόνια ενώ μπορούν να ζήσουν εώς και 50 χρόνια. Είναι ανάμεσα στα σπάνια σπονδυλωτά ικανά για παρθενογένεση.

• Είναι σαρκοφάγα ζώα και τρέφονται κυρίως με κουφάρια αλλά και με ζωντανή λεία।Μπορούν να εντοπίσουν με την αίσθηση της όσφρησης ένα νεκρό ζώο σε απόσταση μέχρι 9.5 χιλιόμετρα. Καταπίνουν ολόκληρα κομμάτια σάρκας. Εξαιτίας του αργού μεταβολισμού τους οι μεγάλοι δράκοι μπορούν να επιζήσουν με μόνο 12 «γεύματα» το χρόνο. Το σάλιο τους περιέχει παθογόνα βακτήρια όπως E. Coli, Staphylococcus sp, Providencia και άλλα.

• Υπάρχουν 4000-5000 δράκοι του Κομόντο στη φύση।

Εικόνα από Wikipedia

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Κυβομέδουσες: Τα πιο δηλητηριώδη πλάσματα του κόσμου

• Οι κυβομέδουσες (box jellyfish) είναι μια ομάδα κνιδόζωων, ασπόνδυλων ζώων που διακρίνονται από το κυβοειδές σχήμα της «ομπρέλας» τους.

• Είναι γνωστές για το υπερβολικά δυνατό δηλητήριο που παράγεται από μερικά είδη. Τα είδη Chironex fleckeri, Carukia barnesi και Malo kingi είναι ανάμεσα στα πιο δηλητηριώδη πλάσματα σε όλον τον κόσμο.

• Κάθε «πλοκάμι» έχει περίπου 500,000 κνιδοκύτταρα, μικροσκοπικές βελόνες που εμβολιάζουν με δηλητήριο το εκάστοτε θύμα.

• Τα περισσότερα ανθρώπινα θύματα επιβιώνουν αν και στην Αυστραλία καταγράφηκαν περίπου 64 θάνατοι από την C. Fleckeri από το 1883.Οι πιο πρόσφατα θάνατοι στην Αυστραλία είχαν ως θύματα παιδιά, κάτι που συνδέεται με το μικρότερο μέγεθος σώματος. Τον Απρίλιο του 2010, ένα κοριτσάκι 10 χρονών από την Αυστραλία επιβίωσε από πολλαπλά τσιμπήματα κυβομέδουσας και η επιβίωση της θεωρήθηκε ιατρικό θαύμα. Στις Φιλλιπίνες καταγράφονται 20-40 θάνατοι ετησίως από τσιμπήματα Chirodropid. Εδώ πρέπει να σημειωθεί η ανεπάρκεια ιατρικής αντιμετώπισης.
  

• Οι θαλάσσιες χελώνες τρέφονται με κυβομέδουσες και δεν φαίνεται να επηρεάζονται από τα τσιμπήματά τους

Κείμενο Μεταφρασμένο-Προσαρμοσμένο από: http://en.wikipedia.org/wiki/Box_jellyfish

Εικόνα από: http://en.wikipedia.org/wiki/File:Avispa_marina.jpg

Πολική αρκούδα (Ursus maritimus)

• Οι πολικές αρκούδες ζουν μόνο στο βόρειο ημισφαίριο σε περιοχές όπου μπορούν να κυνηγήσουν φώκιες. Τα πέντε «πολικά έθνη» στα οποία βρίσκονται πολικές αρκούδες είναι οι Η.Π.Α (Αλάσκα), ο Καναδάς, η Ρωσία, η Γροιλανδία (Δανία) και η Νορβηγία. Ο πληθυσμός τους αγγίζει τις 20,000 με 25,000.

• Οι επιστήμονες προβλέπουν ότι αν συνεχιστούν οι τωρινές τάσης θέρμανσης στην Αρκτική, τα δύο τρία του παγκόσμιου πληθυσμού των πολικών αρκούδων θα εξαφανιστεί μέχρι το 2050. Μέχρι στιγμής, από τους 19 υποπληθυσμούς πολικών αρκούδων, οι οχτώ μειώνονται, οι τρεις είναι σταθεροί, ένας αυξάνεται και για τους υπόλοιπους εφτά δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να γίνει εκτίμηση. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος γι’ αυτές είναι η συρρίκνωση των πάγων λόγω της κλιματικής αλλαγής ενώ άλλες αιτίες είναι και η ρύπανση, οι βιομηχανίες, και η λαθροθηρία.

• Οι ενήλικες αρσενικές πολικές αρκούδες φτάνουν τα 2,5 με 3 μέτρα σε ύψος. Ζυγίζουν 250 με 770 κιλά. Οι θηλυκές είναι μικρότερες.

• Οι πολικές αρκούδες είναι τέλεια προσαρμοσμένες να επιβιώνουν στις δυσμενείς συνθήκες της Αρκτικής, όπου οι χειμωνιάτικες θερμοκρασίας πέφτουν μέχρι και στους -45 βαθμούς κελσίου. Δύο στρώσεις γούνες παρέχουν σε αυτές τις αρκούδες μια καλή μόνωση και με αυτόν τον τρόπο δε χάνουν σχεδόν καθόλου θερμότητα. Επίσης, προστατεύονται από μια στρώση λίπους πάχους 11,5 εκατοστών. Η μικρή ουρά τους και ο σχηματισμός των αυτιών τους εμποδίζουν την απώλεια θερμότητας.

• Η κύρια τροφή των πολικών αρκούδων είναι οι φώκιες. Είναι ο κορυφαίος θηρευτής της τροφικής αλυσίδας στην Αρκτική ενώ βοηθά στην ισορροπία της φύσης αφού εμποδίζει τον υπερπληθυσμό της φώκιας.

Πηγή: http://www.polarbearsinternational.org/faq/

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Εντυπωσιακά φίδια: Βόας

• Ο βόας είναι ένα κοινό όνομα για τα μη δηλητηριώδη φίδια της οικογένειας των βόων και των πυθώνων.
• Οι οικογένειες του βόα και του πύθωνα περιέχουν περίπου 70 είδη. Οι βόες, όπως και οι πύθωνες σκοτώνουν τη λεία τους σφίγγοντας την μέχρι θανάτου και κατόπιν καταπίνοντας την ολόκληρη.
• Η κατασκευή των σιαγόνων τους βοηθά να καταπιούν μεγάλα ζώα. Ενώ ένας μεγάλος βόας μπορεί με ευκολία να σκοτώσει έναν μέσου μεγέθους άνθρωπο, θα αντιμετώπιζε δυσκολία στο να καταπιεί το σώμα, και γενικά δε θεωρείται απειλή για τους ανθρώπους.
• Οι βόες γεννούν τα μικρά τους, ενώ οι πύθωνες γεννούν αυγά. Οι βόες βρίσκονται σε όλον τον κόσμο.
• Στις ζούγκλες τις κεντρικής και νότιας Αμερικής ο βόας ο σφιγκτήρας (συσφιγκτήρ) έχει ένα γκρι-κοκκινωπό χρώμα, με ευρείες μαύρες λωρίδες.

Στο παρακάτω βίντεο ένας μεγάλος βόας καταπίνει ένα ολόκληρο μικρό σχετικά γουρούνι. Αν είστε ευαίσθητοι σε τέτοιες εικόνες, μη δείτε το βίντεο.



Πηγή κειμένου: http://www.manbir-online.com/snakes/boa-1.htm
Πηγή εικόνας: http://en.wikipedia.org/wiki/File:Boa_constrictor_(2).jpg

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Η ομιλία της άσπρης φάλαινας

Η άσπρη φάλαινα(Migaloo) όπως αναφέρει ένα μέλος της αποστολής Oceania μπορεί να διαπεράσει με τη φωνή της όλο σου το κορμί αν βρίσκεσαι εκεί κοντά. Εντυπωσιακό!

Εντυπωσιακά φίδια: Πύθωνας

Albino Burmese python,
Python molurus bivittatus

Οι πύθωνες είναι μια οικογένεια μη δηλητηριωδών φιδιών που συναντώνται στην Αφρική, την Ασία και την Αυστραλία. Ανάμεσα στα μέλη αυτής της οικογένειας βρίσκονται μερικά από τα μεγαλύτερα φίδια του κόσμου. Έχουν αναγνωριστεί μέχρι σήμερα 8 γένη και 26 είδη.

Η συμπεριφορά των περισσότερων ειδών χαρακτηρίζεται από το κυνήγι με βάση την ενέδρα(καρτέρι). Συγκεκριμένα, παραμένουν ακίνητα και καμουφλαρισμένα σε μια θέση και έπειτα χτυπούν ξαφνικά μια λεία που περνάει. Δεν επιτίθενται γενικά σε ανθρώπους εκτός και αν αιφνιδιαστούν ή προκληθούν. Τα θηλυκά όμως που προστατεύουν τα αυγά τους μπορεί να είναι επιθετικά. Τα μεγάλα ενήλικα είδη μπορούν να σκοτώσουν ανθρώπους. Πύθωνες έχουν πνίξει και καταπιεί ολόκληρα μικρά και ανυποψίαστα παιδιά. Γεγονότα επιθέσεων σε ανθρώπους ήταν κάποτε κοινά στην νότια και νοτιοανατολική Ασία, αλλά σήμερα είναι σπάνια.

Οι πύθωνες θανατώνουν τη λεία με μια διαδικασία που ονομάζεται «σφίξιμο»(constriction) στην οποία αφού το φίδι αρπάξει τη λεία, περιελίσσεται γύρω της εφαρμόζοντας και διατηρώντας επαρκή πίεση για να το αποτρέψει από την εισπνοή. Έτσι το θήραμα οδηγείται τελικά σε ασφυξία.

Τα μεγαλύτερα είδη τρώνε συνήθως ζώα μεγέθους μιας γάτας, αλλά ακόμη και μεγαλύτερες τροφές: μερικοί μεγάλοι ασιατικοί πύθωνες είναι γνωστό ότι πιάνουν και τρώνε ενήλικα ελάφια ενώ ο αφρικανικός πύθωνας των βράχων(African rock python, Python sebae) τρώει ακόμη και γαζέλες. Η λεία καταπίνεται ολόκληρη και μπορεί να πάρει από μερικές μέρες ή ακόμη και εβδομάδες μέχρι να τη χωνέψει πλήρως. Παρά το τρομακτικό τους μέγεθος και την μεγάλη μυϊκή τους δύναμη, γενικά δεν είναι επικίνδυνοι για τους ανθρώπους.

Τα θηλυκά γεννούν αυγά, είναι δηλαδή ωοτόκα είδη. Αυτό τα κάνει να διαφέρουν από τους βόες, οι περισσότεροι από τους οποίους γεννούν ζωντανά νέα άτομα(ωοζωοτόκα είδη). Η διατήρηση της σωστής θερμοκρασίας των αυγών είναι αναγκαία για την υγιή ανάπτυξη του εμβρύου.

Εικόνα από εδώ
Πηγές κειμένου:

1. http://en.wikipedia.org/wiki/Pythonidae
2. http://news.nationalgeographic.com/news/2004/06/0603_040603_invasivespecies.html

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Δηλητηριώδη φίδια: Κροταλίας

• Ο Κροταλίας αποτελεί ένα γένος δηλητηριωδών φιδιών το οποίο ανήκει στην ίδια οικογένεια με τις οχιές. Μέχρι στιγμής έχουν αναγνωριστεί 29 είδη κροταλίων. Συνήθως στους Κροταλίες περιλαμβάνεται και το γένος Sistrurus και μαζί με το Crotalus αποτελούν τα “rattlesnakes”.

• Το χαρακτηριστικό αυτών των φιδιών είναι το κρόταλο που έχουν στην άκρη της ουράς και έτσι μπορεί να τους διακρίνει κάποιος(εκτός από λίγα είδη που έχουν χάσει το κρόταλο τους). Το κρόταλο χρησιμεύει για την προειδοποίηση του εχθρού όταν νιώσουν ότι απειλούνται.

• Το μήκος τους κυμαίνεται από 50-60 εκατοστά (C. Intermedius, C pricei) μέχρι και πάνω από 150 cm (C. Adamanteus, C. Atrox). Γενικώς, τα ενήλικα αρσενικά είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Συγκριτικά με τα περισσότερα φίδια έχουν βαρύ σώμα, αν και μερικές αφρικάνικες οχιές είναι πιο παχιές.

• Οι κροταλίες συναντώνται στην Αμερική από το νότιο Καναδά μέχρι τη βόρεια Αργεντινή.

• Όσον αφορά τη συμπεριφορά τους, κανένα είδος δε θεωρείται επιθετικό. Αν νιώθουν ότι απειλούνται συνήθως υποχωρούν γρήγορα. Παρόλα αυτά, όταν περικυκλωθούν τα περισσότερα είδη θα υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

• Το δηλητήριό τους έχει δύο αιμοτοξικές επιδράσεις. Λόγω των μεταλλοπρωτεασών που δρουν σε ενδοθηλιακά κύτταρα προκαλείται αιμορραγία και συσσωμάτωση(θρόμβωση) των αιμοπεταλίων. Λόγω της κροταλίνης, μιας τοξίνης που ανταγωνίζεται τα αιμοπετάλια, δημιουργείται μία έντονη αιμορραγία καθώς αυτή συνδέεται με της πρωτεΐνες συσσωμάτωσης των αιμοπεταλίων της επιφάνειας.
  

• Οι κροταλίες είναι ωοζωοτόκοι. Αυτό σημαίνει ότι δε γεννούν αυγά, αλλά ολόκληρα μικρά φίδια.

• Η δίαιτά τους αποτελείται από σπονδυλωτά, ενώ μερικές φορές και από ασπόνδυλα ζώα. Τα μικρότερα φίδια τρέφονται κυρίως από σαύρες, ενώ τα μεγαλύτερα είδη ξεκινούν τρώγοντας σαύρες και στη συνέχεια, μόλις ενηλικιωθούν κυνηγούν θηλαστικά(κυρίως τρωκτικά).

• Εκτός από τη μέθοδο της ενέδρας τα φίδια αυτά διαθέτουν αισθητήρια όργανα γύρω από τα ρουθούνια με τα οποία αντιλαμβάνονται τη θέση της λείας τους μέσω της θερμότητας που εκπέμπει. Είναι αξιοσημείωτο ότι ένας κροταλίας μπορεί να αντιληφθεί μια πιθανή λεία που είναι μόλις το 1/10 ενός βαθμού πιο ζεστή από τον περιβάλλον χώρο.

H πρώτη φωτογραφία δείχνει το είδος Crotalus horridus. http://www.flickr.com/photos/11304433@N00/484186958/

Η δεύτερη φωτογραφία δείχνει το κρόταλο. http://www.flickr.com/photos/mikeparker

Πηγές κειμένου:
http://en.wikipedia.org/wiki/Rattlesnake
http://www.sandiegozoo.org/animalbytes/t-rattlesnake.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Crotalus

Στο ίδιο θέμα:
Δηλητηριώδη φίδια: Βασιλική κόμπρα
Δηλητηριώδη φίδια: Μαύρη Μάμπα
Δηλητηριώδη φίδια: Οχιά
Δηλητηριώδη φίδια: Ταϊπάν
Εντυπωσιακά φίδια: Ανακόντα
Ο βασιλιάς των φιδιών

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Macropinna microstoma: Το ψάρι με τα σωληνοειδή μάτια και το διαφανές κεφάλι!

Ίσως έχετε δει σε κάποιο ντοκιμαντέρ τα εξωπραγματικά πλάσματα που ζουν στα βάθη των ωκεανών. Μορφές πραγματικά εξωγήινες!
Στα ίδια επίπεδα εξωπραγματικού και εντυπωσιακού κινείται και το παρακάτω ψάρι με την επιστημονική ονομασία Macropinna microstoma.

Ερευνητές από το ερευνητικό ινστιτούτο Monterey Bay Aquarium, έλυσαν πρόσφατα το μισού-αιώνα μυστήριο ενός ψαριού με σωληνοειδή μάτια και διάφανο κεφάλι. Από τότε που το ψάρι Macropinna microstoma ανακαλύφθηκε το 1939, οι θαλάσσιοι βιολόγοι ήξεραν ότι τα σωληνοειδή του μάτια είναι καλά στο να συλλέγουν φως. Παρόλα αυτά, υπήρχε η πεποίθηση ότι τα μάτια του βρίσκονται σταθερά σε μία θέση και φαινόταν να παρέχουν μόνο μία όραση τύπου tunnel. Δηλαδή ότι μπορούσαν να βλέπουν μόνο αυτό που βρισκόταν άμεσα πάνω από το κεφάλι του ψαριού.


Μία νέα δημοσίευση από τον Bruce Robison και την Kim Reisenbichier δείχνει ότι αυτά τα περίεργα μάτια μπορούν να περιστραφούν μέσα σε μια διάφανη «ασπίδα» που καλύπτει το κεφάλι του ψαριού. Αυτό επιτρέπει στο μάτι να διεισδύει και να εστιάζει σε μια πιθανή λεία.

Τα ψάρια που ζουν στις βαθιές θάλασσες έχουν προσαρμοστεί στο «μαύρο» περιβάλλον τους με μια ποικιλία εκπληκτικών τρόπων. Αρκετά είδη των ψαριών που ζουν στα βαθιά νερά, της οικογένειας Opisthoproctideae ονομάζονται «barreleyes»(barrel=βαρέλι) διότι τα μάτια τους είναι κυλινδρικά στο σχήμα.


Τα barreleyes τυπικά ζουν κοντά στο βυθό όπου το φως του ήλιου από την επιφάνεια εξασθενεί και δίνει τη θέση του στο απόλυτο σκοτάδι. Τα ψάρια αυτά χρησιμοποιούν τα υπερ-ευαίσθητα σωληνοειδή μάτια τους για να ψάξουν τις «σιλουέτες» της λείας τους που βρίσκεται εκεί κοντά.

Αν και τα σωληνοειδή μάτια είναι πολύ καλά για τη συλλογή φωτός, έχουν ένα στενό πεδίο όρασης. Επίσης, μέχρι τώρα, οι περισσότεροι θαλάσσιοι βιολόγοι πίστευαν ότι τα μάτια των ψαριών αυτών ήταν «κολλημένα» μέσα στο κεφάλι και ότι μπορούν να κοιτάξουν μόνο κάτι που βρίσκεται άμεσα μπροστά τους. Όπως αποδείχθηκε βέβαια, τα ψάρια αυτά μπορούν να μετακινήσουν τα μάτια τους μέσα στο εντυπωσιακό διάφανο κεφάλι τους.

Δείτε και σε βίντεο το απίστευτο αυτό ψάρι:

• Πηγή: http://www.mbari.org/news/news_releases/2009/barreleye/barreleye.html

• Journal Reference: B. H. Robison and K. R. Reisenbichler. Macropinna microstoma and the paradox of its tubular eyes. Copeia. 2008, No. 4, December 18, 2008

• Οι φωτογραφίες ανήκουν στο mbari και χρησιμοποιούνται με άδεια του ινστιτούτου.

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Ζώα εμπνέουν την ανθρώπινη τεχνολογία

Οι άνθρωποι βρισκόμαστε ίσως στην κορυφή της εξελικτικής κλίμακας και σίγουρα είμαστε κυρίαρχοι στον πλανήτη μας. Παρόλο που έχουμε μάθει να περπατάμε στα δυο μας πόδια, παρόλο που έχουμε αναπτύξει τη γραφή και τα blogs, δεν είμαστε και το μόνο θαύμα της φύσης.
Η αλήθεια είναι ότι όσο προηγμένα και αν σκεφτόμαστε, βλέπουμε τα ζώα για να εμπνευστούμε νέες τεχνολογίες.

Μπορούμε να δούμε την επίδραση των ζώων παντού: η κατασκευή των φτερών των πουλιών βοήθησε την τελειοποίηση των φτερών των αεροπλάνων. Η ικανότητα των πουλιών κολιμπρί να αιωρούνται έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στο σχεδιασμό των ελικοπτέρων. Και η κατασκευή των κτιρίων προσαρμόζεται τώρα σύμφωνα με τους τύμβους που σκάβουν οι τερμίτες για να διατηρήσουν την ενέργεια.

Οι υψηλής τεχνολογίας στρατιωτικές συσκευές εμπνέονται επίσης από τη βιολογία των ζώων.

Ένα παράδειγμα είναι η οχιά pit (pit viper). Αυτό το είδος φιδιού έχει κάτι λακάκια μέσα στα ρουθούνια του που το καθιστούν ικανό να ανιχνεύει τη διαφορά στη θερμότητα που εκπέμπει μια πιθανή λεία και τη θερμότητα που εκπέμπει ένας βράχος που βρίσκεται εκεί κοντά. Επιστήμονες μιμήθηκαν την ικανότητα αυτή και τη χρησιμοποίησαν για τη δημιουργία της τεχνολογίας θερμικής απεικόνισης. Η θερμική απεικόνιση χρησιμοποιείται για να ανιχνευτεί η ηφαιστειακή δραστηριότητα, για να εκτιμηθούν οι επιδράσεις και η κατάσταση της παγκόσμιας θέρμανσης, για να εντοπιστεί ένα ανθρώπινο σώμα από την αστυνομία και το στρατό. Υπάρχουν φυσικά και άλλα πολλά παραδείγματα ζώων που εμπνέουν τον άνθρωπο.

Πηγές:
1) http://www.ftexploring.com/lifetech/lifetech1.html
2) http://frontierindia.net/hi-tek-military-devices-inspired-by-animal-biology

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Εντυπωσιακά φίδια: Ανακόντα

Green anaconda (Eunectes murinus). Taken at the New England Aquarium (Boston, MA, December 2006. Copyright © 2006 Steven G. Johnson and donated to Wikipedia under GFDL and CC-by-SA.

• Η ανακόντα είναι ένα μεγάλο, μη-δηλητηριώδες φίδι που συναντάται στην τροπική Νότια Αμερική. Αν και το όνομα αφορά μια ομάδα φιδιών, συνήθως ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα είδος, την κοινή πράσινη ανακόντα , Eunectes murinus , που είναι ένα από τα μεγαλύτερα φίδια του κόσμου.

• Η πράσινη ανακόντα ανήκει στην οικογένεια του βόα. Ο ξάδερφος αυτoύ του φιδιού, ο δικτυωτός πύθωνας μπορεί να φτάνει σε μεγαλύτερα μήκη αλλά η τεράστια περιφέρεια του ανακόντα το κάνει σχεδόν διπλάσιο σε βάρος.

• Τα πράσινα ανακόντα μπορούν να μεγαλώσουν εώς και 8.8 μέτρα σε μήκος, και 227 κιλά σε βάρος και η διάμετρος τους μπορεί να ξεπεράσει τα 30 εκατοστά.

• Τα θηλυκά είναι σημαντικά μεγαλύτερα από τα αρσενικά.

• Οι ανακόντες ζουν σε βάλτη, έλη και ποταμάκια με μικρή ροή και βρίσκονται κυρίως στα τροπικά δάση στις όχθες του Αμαζονίου και του Ορινόκο.

• Είναι βραδυκίνητα στη ξηρά, αλλά αθόρυβα και άνετα στο νερό.

• Τα μάτια τους και τα ρινικά ανοίγματα βρίσκονται στην κορυφή του κεφαλιού, κάτι που τα επιτρέπει να περιμένουν σχεδόν κάτω από το νερό τη λεία τους.

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Ανακαλύφθηκε ο "βασιλιάς" των φιδιών

An artist's reconstruction of Titanoboa cerrejonensis. Jason Bourque

Ερευνητές βρήκαν τα απολιθώματα του μεγαλύτερου γνωστού φιδιού στον κόσμο, μια ανακάλυψη που θα μπορούσε να ρίξει φως στο κλίμα των τροπικών κύκλων του παρελθόντος.

Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι το φίδι έζησε 58 έως 60 εκατομμύρια έτη πριν και ήταν περίπου 13 μέτρα σε μήκος.Ο γίγαντας, που βρέθηκε στη βορειοανατολική Κολομβία, επισκιάζει τους σημερινούς πύθωνες και τις ανακόντες που συνήθως δεν υπερβαίνουν τα 6 με 6,5 μέτρα και τα οποία αποτελούν τα μεγαλύτερα φίδια σήμερα.

Δεδομένου ότι τα φίδια είναι ποικιλόθερμα και σε αντίθεση με τους ανθρώπους χρειάζονται τη θερμότητα του περιβάλλοντος για να ενεργοποιήσουν το μεταβολισμό τους, οι ερευνητές προτείνουν ότι η θερμοκρασία στο χώρο που ζούσε το τεράστιο φίδι θα έπρεπε να είναι 30 με 34 βαθμούς κελσίου για να επιβιώσει. Τα μεγαλύτερα φίδια σήμερα ζουν στους τροπικούς της Νότιας Αμερικής και της νοτιοανατολικής Ασίας, όπου η υψηλή θερμοκρασία τα επιτρέπει να φτάσουν σε πολύ μεγάλο μέγεθος.

A vertebra of a modern Anaconda (left) and (right) a vertebra from the Titanoboa. Ray Carson - UF Photography

«Έχουμε πάρει το φίδι και το μετατρέψαμε σε ένα γιγαντιαίο θερμόμετρο», αναφέρει ο κύριος συγγραφέας και παλαιοντολόγος των σπονδυλωτών Jason Head από το πανεπιστήμιο του Τορόντο στον Καναδά, και αναφέρει πως σχεδόν ούρλιαξε μόλις πρωτοείδε το μέγεθος των απολιθωμάτων.

Οι συνεργάτες του Head ανακάλυψαν τους απολιθωμένους σπονδύλους και πλευρά από 28 ξεχωριστά φίδια σε ένα ορυχείο άνθρακα στο Cerrejon. Η δομή του σπονδύλου δείχνει ότι το φίδι σχετίζεται στενά με τον βόα-σφιγκτήρα, χαρακτηριστικό που οδηγεί την ομάδα να ονομάσει το είδος Titanoboa cerrejonensis, ή «τιτανικό βόα από το Cerrejon». Συγκρίνοντας τα σχήματα και τα μεγέθη από τους δύο καλύτερα διατηρημένους σπονδύλους με αυτούς από σημερινά φίδια, οι ερευνητές υπολογίζουν ότι το φίδι ήταν 12,8 μέτρα μακρύ και ζύγιζε 1,135 κιλά.

Πηγή: Nature

Για περισσότερα:

1. Makarieva, A. M., Gorshkov, V. G., & Li, B.-L. Proc. R. Soc. Lond. 272, 2325-2328 (2005). | Article |
2. Head, J. J. et al. Nature 457, 715-717 (2009). | Article |
3. Shellito, C. J., Sloan, L. C. & Huber, M. Palaeogeogr. Palaeoclimatol. Palaeoecol. 193, 113-123 (2003). | Article |

Στο ίδιο θέμα:
Δηλητηριώδη φίδια: Βασιλική κόμπρα
Δηλητηριώδη φίδια: Μαύρη Μάμπα
Δηλητηριώδη φίδια: Οχιά
Δηλητηριώδη φίδια: Ταϊπάν

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com

Δηλητηριώδη φίδια: Ταϊπάν (Taipan)

• To ταϊπάν(taipan) αποτελεί γένος φιδιών που συναντώνται στην Αυστραλία και χαρακτηρίζονται από μεγάλο μέγεθος, ταχύτητα και πολύ τοξικό δηλητήριο.
• Υπάρχουν τρία γνωστά είδη: το παράκτιο ταϊπάν (Oxyuranus scutellatus), το λιγότερο κοινό ταϊπάν που ζει στα εσωτερικά (inland taipan, Oxyuranus microlepidotus) και ένα ακόμη που ανακαλύφτηκε πρόσφατα, το Central Ranges ταϊπάν(Oxyuranus temporalis).
  
• Το παράκτιο ταϊπάν έχει δύο υποείδη: το κοινό παράκτιο και το ταϊπάν της Παπούα(Papuan taipan) που συναντάται στην βόρεια ακτή της Παπούα, Νέα Γουϊνέα.
  

• Τρέφονται συνήθως δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Η δίαιτά τους συνίσταται κυρίως από μικρά θηλαστικά και ειδικότερα αρουραίους και βανδικότους (μικρά μαρσιποφόρα).
  
• Το είδος inland taipan έχει το πιο τοξικό δηλητήριο φιδιού στον κόσμο αν και δεν είναι το πιο θανάσιμο. Το δηλητήριο σχηματίζει θρόμβους στο αίμα του θύματος, εμποδίζοντας τη ροή στις αρτηρίες και τις φλέβες και χρησιμοποιεί παράγοντες πήξης.
• Τα ταϊπάν μπορούν να μεγαλώσουν σε μήκος από 2 εώς 3,6 μέτρα.
• Σε πολλές πτυχές μορφολογίας, οικολογίας και συμπεριφοράς, το παράκτιο ταϊπάν σχετίζεται πολύ με την αφρικάνικη μαύρη μάμπα( black mamba, Dendroaspis polylepis).

Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Taipan

Στο ίδιο θέμα:
Δηλητηριώδη φίδια: Βασιλική κόμπρα
Δηλητηριώδη φίδια: Μαύρη Μάμπα
Δηλητηριώδη φίδια: Οχιά

earthsos.gr/earthsos.blogspot.com